// we don't look / like pages from a magazine / but that's all right // let's do it all imperfectly //

jueves, enero 19, 2006

La, la, la, la life is wonderful


Dígoo así porque teño a canción pegada, pero despois do último post (vivan los anglicismos) de Pedro a frase perde o seu significado un chisco, que non ganamos pa' tortas, eh? A recuperarse pronto, pequeno Peter.

Antes de que naide me tache de narcisista por andar poñendo fotos dunha mesma en plan "me molo", quero salientar que non é máis ca un método para que os que se queixan de que logo non me recoñecen por cambiar tanto de pelo (o pelo é o mesmo, pero tinte por aquí, corte por acolá vai cambiando) estean ao día. Rojo e flequillo son os datos que hai que gardar.

Como se anunciaba, houbo cañas o venres. Pa' non variar, que non é bon. Por haber, houbo cañas tamén o sábado, o luns, o martes... Xa perdo a conta. É que cando me poño a currar nalgo chega unha hora na que non se pode máis e hai que quedar con seres tridimensionais... e as cañas son un clásico irresistible.
Pero houbo máis que cervexa, amigos. Por algún extraño motivo, atopo irresistible minar a miña autoestima con actividades lúdicas nas cales non só non gaño senón que perdo estrepitosamente. Sempre. Sen excepción.

A alguén se lle ocorreu ir aos bolos o sábado. A idea boa é, eu apoieina e, como xogara máis veces, incluso alberguei algunha [inútil] esperanza de non facelo mal de todo. Vale que desta vez non se me foi a bola pa' atrás (é verídico), pero tampouco tiraba eu moitos bolos. E os outros veña dar consellos e facer strikes. Que si máis forza, que si máis non sei como... Todo inútil, faltáballes rirse de min ata aos bolos.
O que non acabo de entender é como non me afaigo a perder... Debería estar máis que acostumbrada e deixar de apostar unha caña ou dúas, porque dos dardos xa debo deber como catro, e outras dúas do ping-pong (pero ahí estábamos igualados, que conste en acta, por favor). Ou practicar, pero xa frustra, eh. Aínda así, o martes xoguei aos dardos, pero sen apostar. Algo vou aprendendo. Agora fáltame aprender a tirar... ou a que o dardo dea máis ou menos onde quero que dea... non na caixa de cervexas baleiras que hai ao lado da diana.

Sen esquecer esa ansia de facer o ridículo en público, esta semana apúntome a aerobox. Primeiro mirei a ver que raio era eso, porque por aquelo de que me vén ben o horario ben sei que acabo facendo contorsionismo acuático nivel 5 sen enterarme. Na páxina pon:

AEROBOX (CARDIOBOX): Combínanse as técnicas e fundamentos do Box, Kick Boxing e Artes Marciais (Taekwondo, Kárate) proporcionando ós alumnos un adestramento intenso, simple, variado, eficaz e sobre todo divertido.

A ver. A mín os datos que me dá non me convencen de todo. Co de cardiobox (vaga aclaración) xa me asustei. Pero é que a min o de que veñan todas esas variedades de dar hostias (non ten outro nome, é que é así), encima postas en maiúscula, coma quen que quen o lea sabe de qué van, non me anima. E é intenso, seica. Pero simple. Me río. Tamén me dixeran que o aeróbic era faciliño e divertido e rinme eu dos 27€ que perdín cando desistín de intentar saber cal é a esquerda e cal é a dereita á primeira, que te perdes un paso e vai aló a clase.
En resume, que é eficaz, non sei para que, pero polo que me contan vén sendo saltar abrindo e pechando as pernas mentras dás golpes ao aire (toma arte, marcial). Pero martes e xoves de 15:15 a 16:00... non me poido resistir. Que algo hai que facer. Xa vou a GAP (glúteos, abdomen y piernas... sin comentarios) os luns e mércores e mólame moito, a pesar das maniotas. Comeza a operación bikini, non o podemos negar.

Para completar os bos propósitos de ano novo, veño de facer a preinscrición para un curso de alemán. Doich para os entendidos. Vaime doer soltar os 150€ que costa así de golpe, pero é que xa me estou vendo lendo a Süskind en versión orixinal.

En fin, compañeiros, que mañá xa é venres outra vez. E ao mellor mañá xa non ule o piso á festa do queixo que fixo o Landry ontes. E seguro que algo imos tomar. Unha polo Pedro, con aceituna e todo en plan homenaxe.

1 Dime ti

Blogger pedro di...

es la primera vez alguien en la red de redes empieza y acaba una entrada haciéndome mención directa, "estou abraiado"...

la, la, la, la, life is wonderful... pues sí, para que nos vamos a engañar... mejor es lo mío, que fue escoñarme y al día siguiente estaba escuchando todo emocionado "first day of my life", de bright eyes... ahora que lo pienso, no fue intencionado, pero anda que... tendré que tener cuidado con lo que escucho...

ahora que parece que somos más en el interné, a ver si el resto se animan, y podemos comenzar el dominio de la blogocosa... "you cannot face the force of the dark side.." -respiración a lo darth vader...-

9:07 p. m.

 

Publicar un comentario

Enlaces desta entrada

Crear un enlace

<< Home