// we don't look / like pages from a magazine / but that's all right // let's do it all imperfectly //

martes, octubre 14, 2008

Lección urbana nº 1


O día que el lle contou ao oído que os edificios eran dentes
eu comezara a cavar na encía.

Xa contara os molares, as caries, os restos de comida entre as tuberías.
Xa observara, entrepechando os ollos innecesariamente para denotar esforzo,
que contalos era máis sinxelo que se foran estrelas.

Pero que ninguén vaia pensar que non os había que brillaban máis.
Habíaos.
Os máis escuros,
os edificios case derruídos,
eses que nunca se enxaugan con eucalipto.
Os que se dan por perdidos
brillaban con máis historias ca calquera outro.

Anegábanse de gatos escribas e medraban de noite nas sombras,
mentres el, o descubridor do urbanismo dental,
gravaba na pedra a historia dos gatos
que agatuñaban nos tellados a historia dos edificios
que de noite só eran dentes retortos
e de día non eran máis que macetas.

O día que eu comecei a cavar na encía,
el contoulle que os edificios eran dentes
e ela non o creu.

Eu xa contara as moas, xa recollera saliva na miña pa
e dera patadas ás bochas do interior dos beizos.

Non me importou darlle unha a ela.
Se non o cría, ben a merecía.

2 Dime ti

Blogger jesale di...

Coma sempre, Grande Belukinha.

9:47 a. m.

 
Blogger Luchete di...

Muy bueno este post...

La foto... es Galicia? Es q parece Santiago, q lo visité hace dos veranos y me encantó...

Un abrazo!!!!

12:03 p. m.

 

Publicar un comentario

Enlaces desta entrada

Crear un enlace

<< Home