// we don't look / like pages from a magazine / but that's all right // let's do it all imperfectly //

jueves, febrero 21, 2008

O home de vinilo

O home de vinilo é mouro coma a noite.
Un suco finísimo percorre o seu corpo
da cabeza aos pés,
e agocha melodías, ritmos e sons que ninguén coñece.

O home de vinilo vive baixo a cabina do dj,
nun buraco acolchado con teas e coxíns
para non raiar as súas pistas contra as esquinas.

Os sábados á noite,
senta nunha butaca verde,
sorbe whisky con coca-cola por unha palliña
e escoita atento as sesións.

Cando é hip-hop,
dá co pé no chan.
Cando é minimal,
move a cabeza e sorrí,
amosando unha galleta vermella de Television Records.
Cando pincha ela
a súa perfecta combinación de músicas,
fica quedo,
observa
e teme derreterse de paixón e estragar as pistas que o cubren.

Ela é un androide cuberto de terciopelo granate,
con finas agullas nas xemas dos dedos,
que fai malabarismos cos discos
e esculturas cos sons.

El pensa que é fermosa coma o son dun piano,
que a súa música sona coma un cadro de Lempicka,
que o seu sorriso brilla máis có revés dun cd,
que as súas palabras riman todas.

E por iso non lle fala.

Pero hoxe empuxámolo onda ela,
presentámolos,
ao home de vinilo e ao androide de tercipelo,
“el ten música no canto de estómago”,
“ela fai remezclas cos ollos”.

E, cando a súa conversa foi máis densa cá música
cando xa era mañá e abrían as panaderías,
cando cruzamos os brazos e puxemos cara de querer pechar,
o home de vinilo e o androide con agullas nos dedos apertáronse,
e soou a melodía máis bonita que escoitáramos nunca.

Alguén lle subiu os baixos,
alguén subiu o volume,
e remezclámola e bailámola,
mentres eles xiraban, soaban e se bicaban,
ata que caímos rendidos, estrados polo chan,
e xa abriran os quioscos.


i never loved nobody fully
always one foot on the ground
and by protecting my heart truly
i got lost in the sounds
i hear in my mind all these voices
i hear in my mind all these words
i hear in my mind all this music

Fidelity -- Regina Spektor

8 Dime ti

Blogger tangaranho di...

Ufff...a criaçom é sempre um acto de amor, com vagas fortuitas de fortuna.

7:59 p. m.

 
Blogger aralis di...

Qué bonito!!!
Gústame pensar na metáfora, que implica...moi bonito!!!
Un biquiño.
Por certo espérache un meme no meu blog!!!

3:27 p. m.

 
Blogger santone di...

vermello... o seu soriso só podía ser desa cor, vermello.

4:39 p. m.

 
Blogger O Raposo di...

Boa maneira de recibir o amencer.

10:08 p. m.

 
Blogger X di...

Cáeme ben o tipo ese :)

8:22 p. m.

 
Blogger Ra di...

Nenita, ¿dónde andas?

12:15 a. m.

 
Anonymous ekis1331 di...

Moi divertido. Rin e disfruteino. Apertas.

2:10 a. m.

 
Blogger Silvana di...

Bonita historia de amor entre inanimados, capaces de provocar emocións en terceiros alleos a aventura.

Orixinal e apaixoado, coma sempre.

Un saudiño.

7:10 p. m.

 

Publicar un comentario

Enlaces desta entrada

Crear un enlace

<< Home