O Café das Letras

Mudanza

2009-10-15T17:25:00.003+02:00

Múdome.

Non lle quero mal ao meu café das letras, faltaría máis, e por aquí ha quedar, pero viume un aire de cambio, un comezar de novo no cal espero servos máis constante e proactiva, como din algúns.

Unha nova inspiración que espero levar con continuidade.
Só cambia o nome, o espírito e a Beluka son os mesmos de sempre.

Espero as vosas visitas (só hai que clicar!)

gramaticadecorpos.blogspot.com

A morte e o desastre

2009-02-02T08:53:00.005+01:00

Ela vomitaba de noite polas esquinas agardando que alguén lle termara do cabelo.

El espertara un día coa certeza absoluta de que morrería novo.

Mentres ela pasaba as noites intentando afogar en copas baratas,
el cruzaba as rúas sen mirar para axudar ao seu destino.

Aquela noite atopouna abrazada a unha maceta enorme das que hai nas beirarrúas.
No canto de volver cruzar, parou onda ela.
Apartoulle o cabelo do rostro, xa impregnado en vómito líquido de alcohol e bebidas gaseosas.

Ela recoñeceu o seu ansiado símbolo do amor verdadeiro
e logo desexou morrer de vergonza.
El pensou que, se cadra, ela morrería nova pero non o sentira.

Marcharon xuntos da man, compartindo as eses dela e os cruces arriscados del,
e chegaron sans e salvos á casa dela.

"Eu vou morrer novo", confesou el.
"Eu xa morrín", respondeu ela.

Fixeron o amor, primeiro como estraños,
despois como namorados,
logo coma nunha película porno.

Fixérono durante anos,
comeron só espaguetis con tomate,
beberon só auga do grifo
e un día naceulles un fillo con forma de mexillón
ao que quixeron coma se tivese forma de flor.

Logo, esqueceron morrer durante décadas.

And all I really want from you is to feel me
As the feeling inside keeps building
And I will find a way to you if it kills me
If it kills me
If it kills me -- Jason Mraz

Mecánica de fluídos (II)

2008-11-12T17:16:00.007+01:00

Pola mañá, o seu corpo tiña pezas que non eran súas.
Por riba, estaban mal enroscadas.

Pero estaba afeita.
Todas as mañás, unha cabeza nova.
Todos os días, novos globos oculares de todas as cores posibles.

A de hoxe era a cabeza dunha moza nova, dunha beleza mesurada, da que non fai virar á xente pero non ten queixa. Peinoulle a longa melena laranxa en dous moños ridículos, pintoulle as pálpebras de azul, riu ao manchar os dentes imperfectos de carmín.

Puxo unha perna con pelos e outra depilada, un zapato de tacón e unha alpargata e foi camiñar abaneando o cú pola húmida rúa, baixo un ceo gris e pesado. Na esquina de sempre, onde se acumula o lixo cos pobres e as pozas cos escombros a súa amiga Marilín, redonda coma unha lata de cocacola, cunha peluca de permanente rubia e dúas chapas de pepsi por ollos díxolle que os seus pés medraban do chan.
Os de Marilín.

Si, dixo:
“Eu serei gorda, serei puta, serei moitas cousas, pero nunca medrei polo medio, eu saín do chan, do chan medran os meus pés, dos pés as engranaxes e delas, o meu corpo. Eu serei un cubo do lixo travesti, miña rula, pero nacín da rúa, coma os edificios e as farolas”

Ela cavilou un anaco, reflexionando sobre a afirmación que tan feliz facía a Marilín.
Marilín, quen, coma ela, era un androide metálico pero cría ser parte da terra.
Marilín, quen, coma ela, estaba feita con pezas doutros, con lixo doutros.

“Tes moita razón, Marilín”, díxolle, “es xenuina e orixinal. Non só vés de onde nacen as farolas, vés de onde nace a luz que brota nas farolas! Es coma unha estrela!”

“Estrelas, estrelas…” respondeu Marilín con abondo desgusto, “as estrelas só son luz vella”.

“Pode ser”, respondeu ela sorrindo, “pero o vello, cando chega a antigo, volve ser un preciado tesouro”.

Denn ich liebe dieses Leben
ich liebe den Moment in dem man fällt
ich liebe dieses Leben
und ich liebe diesen Tag
und ich liebe diese Welt
Juli -- Dieses Leben

Falken & Beluka @ Ruralita

2008-10-24T17:07:00.003+02:00

Mañá, Sábado 25 a partir das 3 da mañá da hora vella, na sala Ruralita de Vademecum (R/ Iglesias Esponda, 30, Vigo) convidámosvos a unha sesión de jitasos dos 50 aos 90 da man de Falken & Beluka (servidora).
Avisamos da condición de experimento dada a falta de experiencia da que subscribe, pero tamén ha dar para bailar hasta desencaixar.

Agárdovos alí!

:)

Mecánica de fluídos

2008-10-16T09:01:00.011+02:00

Pola mañá, o seu corpo tiña pezas que non eran súas.
Por riba, estaban mal enroscadas.

As xuntas non contiveron o café do almorzo
e foi vertendo camiño ao traballo.

Así, como Hansel e Gretel, non me perderei á volta.

Tivo que engrasar as xuntas máis veces do habitual,
sentada frente ao ordenador,
coa graseira baixo a falda.

(...)

This is how it works
You're young until you're not
You love until you don't
You try until you can't
You laugh until you cry
You cry until you laugh
And everyone must breathe
Until their dying breath

No, this is how it works
You peer inside yourself
You take the things you like
And try to love the things you took
And then you take that love you made
And stick it into some
Someone else's heart
Pumping someone else's blood
And walking arm in arm
You hope it don't get harmed
But even if it does
You'll just do it all again
Regina Spektor -- On the radio

Lección urbana nº 1

2008-10-14T08:46:00.004+02:00

O día que el lle contou ao oído que os edificios eran dentes
eu comezara a cavar na encía.

Xa contara os molares, as caries, os restos de comida entre as tuberías.
Xa observara, entrepechando os ollos innecesariamente para denotar esforzo,
que contalos era máis sinxelo que se foran estrelas.

Pero que ninguén vaia pensar que non os había que brillaban máis.
Habíaos.
Os máis escuros,
os edificios case derruídos,
eses que nunca se enxaugan con eucalipto.
Os que se dan por perdidos
brillaban con máis historias ca calquera outro.

Anegábanse de gatos escribas e medraban de noite nas sombras,
mentres el, o descubridor do urbanismo dental,
gravaba na pedra a historia dos gatos
que agatuñaban nos tellados a historia dos edificios
que de noite só eran dentes retortos
e de día non eran máis que macetas.

O día que eu comecei a cavar na encía,
el contoulle que os edificios eran dentes
e ela non o creu.

Eu xa contara as moas, xa recollera saliva na miña pa
e dera patadas ás bochas do interior dos beizos.

Non me importou darlle unha a ela.
Se non o cría, ben a merecía.

Para hoxe...

2008-10-07T10:03:00.003+02:00

Sentar no sofá cunha mantiña.

Termar dunha taza de té quente coas dúas mans.

Facerse cunha melancólica obra de Auster.

Ollar como chove.

Escoitar.

: ^*))

2008-09-26T18:30:00.004+02:00

Con sobriños así,
quen necesita palabras.
Cunha irmá así,
quen necesita poesías
(dende maio!)

Desta, intentarei volver de verdade :)

:***************
(eses bicos, sentíndoo moito, non os reparto)
:***************
(estes si)

Verdades

2008-09-26T18:15:00.006+02:00

A agulla agarimou o vinilo

e Beth Gibbons encheume o salón de melancolía.

Esperei que chovera,

esperei que nacera unha cheminea onda a tele,

esperei que a roupa do tendal non secara.

Podo mentir e dicir que houbo tormenta,

que se fixo noite

e que de súpeto foi decembro

e puiden estrear o abrigo negro.

Pero non me gusta mentir.

Chegou o final do disco,

calada, sen respirar,

prestei atención ao delicado ruído da agulla

que volvía á posición de repouso.

Entón,

xusto cando se detivo o disco,

materializácheste no meu sofá

e tiven que confesar que collera prestado a Pegaso.

O meu coche arranca mal,

espero que non che importe.

Conteiche que cabalguei antes do amencer,

cando aínda non puxeran as calles,

nin os bancos.

Que voamos entre a néboa e que

sobre Rande,

berrei todo o que normalmente digo baixiño.

Ti riches

é décheslle a volta ao disco.

Esta vez,

tampouco choveu,

nin houbo tormenta,

nin se fixo noite.

Non vou mentir,

que non me gusta.

Así que só direi a verdade:

que caeu o edificio embaixo

e Vigo desapareceu unhas horas;

que nos tivo que rescatar Pegaso,

para levarnos voando onde,

sen dicilo, queríamos ir,

e que bailamos sobre un vinilo xigante

nunha praia onde si que chovía,

ata que, por fin, se fixo noite.

They made a statue of us
The tourists come and stare and us
The sculptor's model sends regards
They made a statue of us
Regina Spektor - Us

O u i e a

2008-05-17T11:53:00.005+02:00

Para non faltar á tradición, ou porque si, abandono o ton literario para felicitarvos o día das letras galegas.

Feliz festivo :)

Hoxe era o día polo que eu apostaba para o nacemento de Adrián, pero entre unha cousa e outra, e por aquelo de que leva tempo, paréceme que non vai ser. Tanto ten, cando el queira, agardamos roendo uña.

Aproveitando a tesitura do cambio de tercio, informo ao mundo de que teño traballo (deses de verdade, con contrato!), que non é do meu nin me importa o máis mínimo, e que, xuntándoo co sol (e contigo) fai que non poida pedir máis da vida agora mesmo.

E menos agora que o coche ten rodas novas.

E moito menos coa xente que me rodea.

Un bico a todos, e tantas apertas como sexades capaces de contar.

O estraño caso da bailarina morta (II)

2008-05-16T23:14:00.002+02:00

A noite previa á segunda xornada de investigación, tiven soños estrañamente reais que caeron da cama, facendo regos de dúbidas no chan. Vin ás bailarinas baixo os focos, vin a silueta de tiza bailando unha e outra vez, vinme a min, de súpeto dalgún xeito responsable delas, cunha rede ao pé do escenario. E, mesmo esperta, no quero que caia ningunha máis.

A primeira bailarina que falou comigo riu, apartou uns cabelos da fronte e dixo que non sabía nada. Véndoa falar e rir, quedoume claro que era certo.

A segunda bailarina que falou comigo chamábase Amanda. Pola súa ollada souben que nunca lle sobraría o n no nome. Levoume ao seu apartamento, a carón do cabaret, e fíxome un té.
Contoume tantas cousas que gastei o lapis. Ela tiña máis, e deixoume un feixe deles por se acaso.

Se queres debuxar o que sei, hanche facer falta. Debuxarme a min leva moita mina, e non son ninguén! Nunca entendín como podo estar tan baleira e ter tantas cousas dentro. Pero a nada ocupa, vaia se ocupa... Esta tristura miña desfíxome por dentro... Pero supoño que as farangullas están nalgures.

Nunca vira unha ollada tan sinceira. A súa tristura era tan fermosa, gris e inquedante que, mesmo se me sentín culpable, non quixen animala, consumida por unha especie de síndrome de Stendhal ante tan abraiante obra de arte humana.

Sentou o seu cú perfecto ao borde da cama, a carón do furado que, según me dixo, non levaba a ningures e ninguén enchería xamais.

Faloume das bailarinas mortas. Dúas, asegurou.
A primeira aparecera na sala do piso no que vivía, sentada no sofá, coa ollada perdida e un desparafusador no peito.
(Ninguén investigara... só era unha bailarina...)
A segunda, como eu xa sabía, apareceu na rúa. Deitada, nunha poza de sangue, un fino corte no pesozo.

Non había nada salientable nelas, díxome, nada que non poidas ver en min, nada que non se baile, nada que non se poida espir.

Miroume cunha ollada penetrante que me doeu nas córneas, e engadiu:

Elas están mortas. Elas xa non dirán nada. Terás que buscar o salientable nos outros. Nos que nos ven bailar, nos que nos ispen.

Calou e eu quedei rumiando as súas verbas un bo anaco.

E quen son?

Como resposta á miña pregunta ela ergueuse e buscou nun caixón. Del, tirou dúas follas de papel.

Unha estaba chea de puntos e outros signos de puntuación.
A outra só tiña catro interrogacións, centradas.

Esta, tan chea, é a xente do mundo.
Estoutra non é o mundo. Porque nós estamos fóra del... e eles, a xente que buscas, tamén. Están perdidos, fuxiron, morreron por dentro. E se non os atopas, se non descubres quen deles foi, nós estamos mortas por fóra.

Marchei do seu piso camiñando lentamente, coa man branca da forza que facía ao apertar o anaco de papel. Un anaco de papel con catro nomes.

O estraño caso da bailarina morta (I)

2008-05-10T12:00:00.001+02:00

Ao ir ver aquela silueta perdida no asfalto abraioume o contraste da tiza coas manchas de sangue. Observeina durante tanto tempo que me pareceu ver o corpo ao que unha vez contorneara.
Sabía de quen era, por suposto. Así, imaxinala era máis sinxelo. Case espida, cos membros espallados coma se, tralo impacto, xa non foran seus.
Os seus beizos aínda con carmín brillante.
Os cabelos aínda en perfectas ondulacións.
O abano de plumas do cabaret aínda na man.

Ese día, ao chegar á casa, decidín que ao darme corda me convertiría en detective.
Detective oficial do estraño caso da bailarina morta.
Inserín a grande chave de metal no embigo e xireina. Desta vez, máis do necesario.

Curiosamente, a conversión en detective non incluía un chapeu de cadros, nin pipa e lupa, para o meu descontento. Seica abondaba cunha libretiña e un lapis, un lapis dos de trabucarse, con goma. Aínda así, crin convinte empregar un gabán. Onde se viu un detective sen gabán?

Con paso firme e lento, percorrín a rúa do asasinato unha e outra vez. Roín a goma do lapis, para pensar mellor. Ollei o contorno debuxado no chan de novo. Por si só non axudaría a encher a libreta.

Pssst.
Pssst.

Dende unha fiestra baixa entreaberta, a carón do lugar do asasinato, alguén intentaba chamar a miña atención. Achegueime e un pequeno robot de folla de lata asomou a súa cabeza azul brillante pola regandixa.

Non foi a primeira, dixo o pequeno robot, houbo outra... outra bailarina morta.

Tomei nota no caderno e pregunteille quen fora, que acontecera...

Non sei!, dixo case anoxado, Eu son un robot de lata! Que vou saber! Pero oíno dicir... houbo outra e ninguén sabe que pasou.

O robot meteuse para dentro de novo.

O meu caso estaba a volverse máis estraño e complexo.

Se cadra, no cabaret, atoparía respostas.

O.K.

2008-04-13T14:13:00.004+02:00

boomp3.com *Both hands / letra

Había momentos nos que todo se pixelaba.
O meu mundo era recoñecible,
pero pouco nítido.
Había momentos nos que non era meu.
Nada era meu.

Divisaba entre 8 bits recordos de xogos de Atari,
e ansiaba cores novas,
tres dimensións,
o tacto máis electrizante do mundo.

E si, son os meus dedos,
son as miñas mans.
Son os meus sentidos,
ultrapotenciados.
Si, son eu a protagonista da aperta,
son quen non pode pedir máis.

E si, son os teus dedos,
son as túas mans,
e agradezo onde están.
Son as que suben o volume
(ganancias que non entendo,
o potenciómetro da miña pel)
e fan dunha cama baleira unha festa.

Había momentos nos que todo se pixelaba,
pero foron as miñas mans,
foi a miña cabeza,
quero pensar,
a que subiu a resolución.

E agora,
son eu a protagonista da vida,
son quen non pode pedir máis.

Había momentos nos que nada era meu,
agás eu.

Un bosque de tellados

2008-03-24T12:22:00.003+01:00

boomp3.com

A cidade transformouse baixo a miña ollada,
baixo a choiva e baixo o musgo dos tellados.
As chemineas comezaron a berrar segredos,
aproveitando o repicar da choiva na lousa,
e contáronlles aos gatos a historia de cando abrín o peito.

Faláronlles da cremalleira enferruxada que me surca a pel,
dixéronlles que ten un candado,
un pecho cunha combinación que ninguén sabe
e que ninguén pode lembrar se eu non quero.

Contaron de aquel día,
o mesmo día que baixo outros tellados
sucedían historias máis interesantes
e sobre outras rúas paseaba xente máis importante,
o día que che amosei a miña cremalleira enferruxada
e abrina só para ti.

Baixo as costelas,
nadaches, alumeando o camiño cunha lanterna,
descubrindo o que se cadra non che contara,
fixéchesme cóxegas no diafragma e entroume o himpo.
Rimos revolcándonos coma se houbese herba,
e aprendimos ben as leccións máis importantes:
riso absurdo de palabras, apertas de como durmir,
mapas de bicos a ningures,
navegación de sabas e conquista de almofadas.

Logo ti durmiches,
eu recollín canto me escapara do peito,
cores de máis para calquera, cancións lentas de máis para os puristas,
palabras de máis mesmo para mín.

Co son das olas, intentei lembrar as horas de tódolos días
e só puiden lembrar unhas poucas,
pero din en pensar que son as mellores
e que non as cambiaría
nin por días enteiros
nin por cremalleiras sen ferruxe.

Agardeite facendo largos nunha copa de mencía

2008-03-10T18:07:00.004+01:00

boomp3.com

Cando chegaches, o cuarto estaba en branco e negro,
soaba Koko Taylor,
a luz era tenue
e eu levaba aquel vestido dunha peli de Hitchcock
(dunha calquera).

Tardei un anaco en colorear a estancia,
e ti agardaches á porta,
nun Porsche 911 do 69
co motor en marcha.

Eras Cary Grant e eu...
eu era algunha muller máis fermosa,
máis esbelta,
máis elegante.

Pero conducindo polas reviradas estradas da costa
perdimos ese look dos sesenta
e volvimos ser pop
con abrigos de pano longos,
ollando o mar;
as lapelas cubrindo o rostro
e os cabelos bailando no ar.

Con música de fondo,
ten que haber música de fondo,
paramos o tempo
(só ti sabes como)
e das apertas erguímonos espidos,
feitos de velcro e aloumiños
nun suspiro e un sorriso.

E ata aquí podo ler...

Medio quilo de laranxas

2008-03-08T23:10:00.003+01:00

Eu ao que ía era mercar medio quilo de laranxas, pero debinme confundir de sitio.

Non sei como, porque aquelo non parecía unha froitería por ningún lado. Era unha sala de espera incrible e horriblemente branca, non moi grande, con cadeiras de plástico azul e unha porta cun letreiro ao fondo. O tubo da luz parpadeaba, seguramente por un problema no cebador, como di sempre a xente cando parpadea un neón.

Por aquelo da curiosidade e por comprobar que efectivamente non estaba na froitería, fun ata a porta e lin “Pase sen chamar”. E non mo digas dúas veces.

“Meniña, que queres?”, dixo, tras uns lentes pequenos, un home cano e medio calvo con bata de médico (do cal unha deduce que é un médico, mesmo se non ten probas reais).

“Eu... eu ía... mercar laranxas...”, dixen, non sen me avergonzar.
“E tes cita?”
“Para mercar laranxas?”
“Tanto ten, tanto ten”, dixo, abaneando a cabeza, “senta”.

Por aquelo de que eu son moi ben mandada, sentei. Deixei bailar a ollada buscando os títulos das paredes e intentando ler de que eran. O doutor miroume os oídos e a boca (dicindo aaaaaaah) e logo quedou un bo anaco a mirarme os ollos, facendo acenos estraños que non inspiraban moita confianza. Cando parou, volveu á súa cadeira abaneando a cabeza de novo e murmurando “Ui, ui, ui”. Eu pensei que era polos dentes, que os teño fatal, pero non.

“Vaia lío me tes aí dentro, rapariga...”, miroume fixamente, despois de anotar algo nunhas follas brancas. Supoño que por notar a miña cara de estrañeza, ou porque era o seu traballo, intentou explicarse, non con poucos aspaventos. “Tes moviolas e poleas, circuítos eléctricos e chips, mesmo hai un proxector de cine que proxecta códigos binarios e películas ao mesmo tempo! Hai libros e palabras por todas partes! Meu deus, se ata tes un tiovivo de scalextric!”.

Eu nunca mirara tan fondo nos oídos, na boca e nos ollos de ninguén, e aínda que o homiño parecía sorprendido, certamente, nada me indicaba que iso non fose normal, polo que expresei o meu descoñecemento do tema, con certo temor a que agochase unha enfermidade estraña ou sen cura coñecida. O doutor fixo ese xesto que fan algúns como dicindo “non se lles ensina nada aos rapaces de agora!” ou “canta ignorancia hai no mundo!”.
Cun aceno brusco, despregou na parede ás súas costas un diagrama dunha cabeza humana. Non era o debuxo de sempre dun cerebro co seu córtex e lóbulos, senón un perfil baleiro con algunhas raias de puntos subdividíndoo. O doutor buscou nun caixón da mesa e sacou unhas pezas coma dun puzzle que foi situando nas divisións do perfil, explicándome as cousas que un atopa nunha cabeza. Ningunha era un tiovivo nin un proxector (logo entereime de que tiña un cine enteiro e que a proxección máis vista na miña cabeza era a da caluga, sempre o último éxito, e que a sesión X era xirando á dereita do hipotálamo, detrás do obradoiro de pintura moderna).

Non vou negar que tiven medo, debín quedar moito máis pálida do que xa son e penso que se me afundiron un pouco os ollos. Tremeume a voz cando lle preguntei:
“E como se amaña?”

“Pero toliña!” dixo, erguéndose dun chimpo, “Para que o vas amañar!? Mira!”.

Sacou do caixón das cousas que hai na cabeza unha especie de cortapizza e abriuse a cabeza pola fronte, destapándoa coma un cofre. Erguinme da cadeira para ollalo, alucinada. Alí dentro había un parque cheo de fontes con auga de cores, nenos en bici, xardíns que serían a envexa do de Versalles e todos ían con batas brancas e estetoscopios. Esas cousas tampouco eran das do caixón. O doutor púxose colorado e dixo polo baixiño:
“Son un romántico clásico, que lle vou facer”.

“Podo ver o meu?”, comíame a curiosidade.
“Claro!”, sorriu ilusionado.

Abriume a cabeza co seu cortapizzas (máis tarde descubriría que se chama cortafrontes, pero o mecanismo é o mesmo) e, coa axuda dun espello, puiden ver o que tiña dentro. O certo é que molaba bastante, non hai outra forma de dicilo. A xente da miña cabeza eran unha festa de cores que falaban sen parar, corrían do cine ao museo, da biblioteca ao bar, pintaban, bailaban, cantaban, choutaban e, a maioría, estábanse a rir de todo canto vían. Non puiden evitar sorrir, orgullosa do contido da miña cabeza.

O doutor púxome a tapa dos miolos e cerrouna co cerrafrontes.

“Debería deixalo así, entón?”, preguntei timidamente, agardando unha resposta afirmativa. El miroume cun sorriso cómplice.

“E logo, cambiarías algo?”

E non. Non cambiaría nada.

Saín da consulta orgullosa, observando todo incluso máis aló do que xa miro, pensando en como o estaría a absorber e vivir a xente da miña cabeza, sorrindo coma unha gilipollas.
E, claro, esquecéronme as laranxas.

(E actualizar).

;)

Un meme!

2008-03-07T17:03:00.002+01:00

Aínda que tarde, respondo contenta e halagada ao meme para o que me nomina Aralis. Lala e Auria saíron airosas, non sei se eu estarei á altura...

O peor regalo que recibín... pois dá que pensar. Creo que nunca recibín algo especialmente horripilante, pero sempre lembro como exemplo de mal regalo uns pendientes que me regalara un mozo que tiven. O tema non eran os pendientes en si, sen máis, senón que eu nunca cambio os pendientes (salvo voda ou evento de postín), levo un nunha orella e tres na outra e sempre son os mesmos. A cousa é que significa que, despois de case dous anos, o rapaz non só non tiña nin idea senón que os escollera súa irmá (amiga miña pouco observadora), i eu recorrendo tendas para atoparlle unha sudadera monísima. Aínda por riba, os pendientes eran feos.

É o único que se me ocurre... pero para regalo chungo, un barco de sal que lle regalaron á miña irmá, Iria, cando casou. Algo coma o da foto, pero metido nunha caixa de madeira e cristal. Se mo regalaran a mín habíame caer a cara, pero ao velo na casa deume para rir moi largo.

O mellor regalo... deses hai varios. Aínda que miña nai tende a dicir que son moi “especialita”, penso que son fácil de contentar. Os mellores regalos non son os máis caros ou os máis impresionantes, aínda que sempre molen, claro. Os mellores son os que son especiais para un, que demostran que te coñecen, que saben que che gustará e que significan que se acordaron de ti.

Deses, uns cantos, desde libros (para miña colección de Harry Potters noutros idiomas, por exemplo), libretas (moleskines e de Divinas Palabras), botellas de Orangina traídas de París, moreas de posavasos, libretas para debuxar, pinturas novas, cómics antigos, etc. E con todos eles, quedo parva coma unha picariña cun xoguete novo (creo que podería competir a cara de flipe cun neno de cinco anos mirando unha caixa de cores).

Dos máis impresionantes e tremendos: o meu primeiro ordenador portátil (Pepe Portátil), (moito chorei, mi madriña, que emoción), regalo de papis; a Nintendo DS deste ano de parte de Iria e David, xunto co disco duro portátil e a batidora de papis (si, faime ilusión unha batidora, que pasa?); e a pulseira de Sabe-Licenciada, que non a poño moito, pero certamente funciona como dixera miña nai, de recordo para sempre. E iso sempre está ben :)

Hai que nominar a outros, entón? Pois a ver se se animan Bule Bule (a irmá belukiana) Ra (arriba che conto por que tardei en actualizar!) e a Pícara de Allegue.

Apertas!

O home de vinilo

2008-02-21T10:56:00.003+01:00

O home de vinilo é mouro coma a noite.
Un suco finísimo percorre o seu corpo
da cabeza aos pés,
e agocha melodías, ritmos e sons que ninguén coñece.

O home de vinilo vive baixo a cabina do dj,
nun buraco acolchado con teas e coxíns
para non raiar as súas pistas contra as esquinas.

Os sábados á noite,
senta nunha butaca verde,
sorbe whisky con coca-cola por unha palliña
e escoita atento as sesións.

Cando é hip-hop,
dá co pé no chan.
Cando é minimal,
move a cabeza e sorrí,
amosando unha galleta vermella de Television Records.
Cando pincha ela
a súa perfecta combinación de músicas,
fica quedo,
observa
e teme derreterse de paixón e estragar as pistas que o cubren.

Ela é un androide cuberto de terciopelo granate,
con finas agullas nas xemas dos dedos,
que fai malabarismos cos discos
e esculturas cos sons.

El pensa que é fermosa coma o son dun piano,
que a súa música sona coma un cadro de Lempicka,
que o seu sorriso brilla máis có revés dun cd,
que as súas palabras riman todas.

E por iso non lle fala.

Pero hoxe empuxámolo onda ela,
presentámolos,
ao home de vinilo e ao androide de tercipelo,
“el ten música no canto de estómago”,
“ela fai remezclas cos ollos”.

E, cando a súa conversa foi máis densa cá música
cando xa era mañá e abrían as panaderías,
cando cruzamos os brazos e puxemos cara de querer pechar,
o home de vinilo e o androide con agullas nos dedos apertáronse,
e soou a melodía máis bonita que escoitáramos nunca.

Alguén lle subiu os baixos,
alguén subiu o volume,
e remezclámola e bailámola,
mentres eles xiraban, soaban e se bicaban,
ata que caímos rendidos, estrados polo chan,
e xa abriran os quioscos.

i never loved nobody fully
always one foot on the ground
and by protecting my heart truly
i got lost in the sounds
i hear in my mind all these voices
i hear in my mind all these words
i hear in my mind all this music

Fidelity -- Regina Spektor

Pulsa F5

2008-02-07T14:08:00.000+01:00

Seica así se actualiza...

Non sei se hai algún F para pedir desculpas pola falta de F5, así que o terei que facer de xeito analóxico.

Para iso, penso que a mellor forma é deixarvos un novo texto... Ese que comecei hai cousa dun mes e tardei semanas en rematar e colgar. Aí volo deixo, coa esperanza de que vos guste.

Aproveito o momento apoético para agradecer as visitas, tanto dos que levades tempo pasando por aquí tomar o café como dos que veñen de descubrirlo. Graciñas, graciñas, graciñas (sigo negándome a poñer grazas, síntoo).

Mesmo se non é preciso xustificar a ausencia, a coxuntura pode aproveitarse para lembrar a entrada no ano, outra vez na cidade olívica e abondo memorable, así como a reunión familiar de reis, na casa, con esa marabillosa irmá miña de barriga crecente por mor dun, seica, Adrián, que, xunto co cuñado-cara-de-teleñeco, conseguiu que á que subscribe lle quedara a cara de pailana que ten na outra foto...
Para os que se rían, direi que teño unha idade cerebral de 22 (a mellor é 20, seica). E xa sei sumar outra vez. Iso si, o Zelda durou menos dun mes. Pero algo debe ter agochado, así que seguirei nintendeando ata acadar a absoluta mestría do videoxogo. Non, non, non deixei de actualizar por xogar. Tamén traballei, e abondo, traduce que traduce, coma agora, aínda á procura dunha nómina a fin de mes, pero moi contenta e chea de proxectos.
Se é que hai cousas que non cambian...

Coma o de inspirarse ao pé do mar. Coma o ben que sentan os cafés e as cañas mirando para el, seña ría ou mar aberto.

Coma a satisfacción de enfiar palabras coma as que vos deixo, unhas veces mellor cosidas ca outras, pero sempre coa ilusión de cando se atopa un lápiz de cores.

Apertas blogueiras.

A silueta perdida

2008-02-07T13:52:00.000+01:00

En xaneiro a area é case sempre un lenzo en branco.

O outro día, metín as miñas pegadas nunha bolsa de plástico do Froiz
e fun poñelas ao Morrazo.
A aquela praia, destas praias de ría... non coma na casa.
Na casa, á fronte, só hai mar,
(e o faro que pintou meu pai)
e máis aló, supoñemos, ingleses e irlandeses
(seica).

Coloquei as pegadas na area pragada de puntillismo de choiva.
Desta vez, deixeinas moi separadas, coma se non foran de pasos meus,
senón dalguén máis grande,
un xigante de pés ridiculamente pequenos.

Cando rematei a miña tarefa, vin aquela sombra,
queda na area, alongada, sen un corpo que a acompañase.

Souben ao instante que alí estaba soterrado un esqueleto,
e aínda así, escarvei na area.

Era coma un achádego antropolóxico fascinante,
que intentaba sorrir sen pel nin músculo
(estas cousas sábense, mesmo se faltan pezas).

Paseamos, o esqueleto e eu, pola area da praia,
e eu pregunteime se el estaba a sentir o frío da húmida area.

Faleille das miñas pegadas, de como conseguira algunhas,
como fixera outras,
das que me regalaran
e das que aparecen de cando en cando no chan do cuarto de baño.

El faloume de cando lle arrincaran a pel,
aquela fermosa moza que parecía tan boa
e que ao marchar só deixara cicatrices.

«As cicatrices», díxome, «non as curei ben,»
(movía a cabeza con pesar, se cadra arrepentimento)
«e fóronse facendo autovías,
eu metíalles o dedo para lembrala e iso só as agrandaba,
ata que a pel comezou a arrastrar tras miña,
enchéndose da merda do asfalto,
rasgándose nos chanzos,
deixando anacos nas beirarrúas,
uñas nos desaugues.
E un día, pisárona.
Desprendeuse, sen previo aviso,
soltouse e quedou no chan.
Logo pisárona máis pés.
E non volvín por ela.
Habíame dar boa pereza limpala.
Aínda que me había lembrar quen a rompera».

Pregunteille cando perdera os músculos, os tendóns, os órganos, os ollos...

Abaneou a caveira.
O vento resoou nas cuncas dos ollos coma nunha caracola.

«Mandeille un bíceps por correo.
Aquel que tanto lle gustaba bicar.
Envieille o ventre para o que tanto cociñou.
Deille os ollos nunha caixiña de seda para que se vira como a vía eu.
E o resto... o resto regaleino pola rúa,
queimeino,
guindeillo ás gaivotas».

Os dous miramos ao horizonte, que aquí non é horizonte, senón Aldán,
e eu non lle dixen o errado que estivera,
canto perdera, como se amaña a pel,
todo o que eu aprendera das cicatrices sen furgar nelas co dedo.

«Méteme no meu furado», dixo.
«Algún día...
algún día atoparame ela».

Mentres o cubría quixen preguntarlle se ela era das que escarvan nas sombras sen corpo.
Non o fixen.
E non o creo.

We get so hungry
We eat each other alive
We get so hungry
Only the strong survive
We get so hungry
Cannot get you off my mind
We get so hungry

We sleep
We dream
Discuss the things we’ve seen
We take
We give
This is the way we live

Ben Lee - So Hungry

Pour qu'on y reste

2007-12-16T15:10:00.000+01:00

Se o frío non che encolleu as dedas
é que non vai abondo.

Se cadra escorrentámolo
con café
con apertas
con whisky
con palabras
con olladas
nun bar de tenue luz amarela
e cabichas no chan.

Parei o tempo e mireite dende outros ángulos.

Eras un perfil recén debuxado,
unha silueta alongada sobre min,
unha sombra na parede,
unha ollada atenta,
un pensamento perdido.

Dinche un toque no ombro
e saqueite da man daquela fantasía estática.
Eu debín quedar atrapada.

Sinto non ter escoitado o que dixeches entón,
perdinme ollándote.

Perdinme en risos de tragaperras,
aloumiñeite enteiro co pensamento,
din voltas no aire nun tambor de lavadora
e estoupáronme fogos artificiais
nas puntas dos cabelos.

É a miña maneira de convidarte ás miñas sabas novas.
É como te quero arrastrar, espir, bicar, apertar.
É como debuxo como moverme sobre ti,
debaixo de ti,
onda ti.
É como rematamos rindo ao amencer,
como nunca espertamos de verdade,
como,
pouco a pouco,
nos esperta só a pel e percorrémonos coas mans
ata percorrernos cos corpos cálidos,
tensos, excitados,
suspirando,
xemindo,
eu calo,
ti non,
e...

E co sexo encóllenseme as dedas.
Coma co frío.

'cause when i look at you
i squint
you are that beautiful

slide - Ani Difranco

I got a burning passion in my throat.
I got a burning passion inside me.
I got a job that wastes my time and gift.
I got a life that needs a serious lift.

more for me - Tegan and Sara

Porque hoxe é inverno

2007-12-07T11:38:00.001+01:00

Porque hoxe é inverno
os espellos reflicten néboa.

Na miña rúa só pasan homes con gabáns
todos teñen a mesma cara
todos se saúdan cun aceno da cabeza
todos levan maletíns de coiro
cheos de reloxios.

Os tellados detrás de Manuel Núñez
estanse convertindo en París
e os homes dos gabáns non tardarán en asaltalos.
[18ème arrondissement.
montmartre.]

As bailarinas mortas sairán do Moulin Rouge
(aló pola Ronda de Don Bosco)
correndo,
axitando plumas e sosténs
e abrirán os peitos sanguiñolentos
baleiros
e pediranlles reloxios
que lles devolvan o ritmo
que accionen as pernas
que substitúan os corazóns que perderon
nunha partida de póker cando querían gañar diamantes.

Os peitos péchanse con candado
e os homes dos gabáns gardan as chaves nos maletíns
antes de subir aos tellados
detrás de Manuel Núñez
en París

Antes de xogar á brisca con cadáveres
e ao xadrez con magos
apostando os corazóns perdidos
das bailarinas mortas do Moulin Rouge.

that i would be great if i was no longer queen
that i would be grand if i was not all knowing

that i would be loved even when i numb myself
that i would be good even when i'm overwhelmed
that i would be loved even when i was fuming
that i would be good even if i was clingy
That i would be good -- Alanis Morissette

Isto, iso, aquilo

2007-12-07T11:05:00.001+01:00

Douche dúas oportunidades.

Tes que adiviñar
que me fai rir
que me fai chorar
que me fai calar

Iso pasa pouco, xa o sei.

Lembras cando el saltou ao mar pensando que era whisky?
Dixera que os xeos eran dos malos e xa se desfixeran.
Creu que o faro era o limón.
E papou auga a esgalla sen notar o sal.
Logo durmiu de día. El sempre durme de día.

Lembras cando chovía porque eu choraba
ou
eu choraba porque chovía?
Xa non sei.
Sei que se che abriron cremalleiras nos brazos, nas pernas, no peito
e te convertiche nun edredón de plumas
e nun pano
e nun fogar
todo ao mesmo tempo.

(e na morna escuridade do teu interior

bicábanme mil beizos)

Lembras cando saín do meu corpo para verte durmir ao meu carón?
Foi aquel día que me rebentou a pel de tanto sentir
e tiveches que coserma con aloumiños.

(agora teño cicatrices
e ti tes que percorrelas todas para investigarme
e descubrirme
e conquistarme
e derreterme)

Lembras cando tiveches que adiviñar que me fai rir?
Esta é a máis importante das tres.

(tamén é a máis fácil)

Porque só se a intentas adiviñar non volverei chorar
e ficarei calada

pensando que o mar é cervexa
contando as miñas cicatrices
pedíndoche que as percorras

que me descubras
que me conquistes
que me derritas

coma os xeos dos malos,
rápido,
ata desaparecer na cocacola.

And I can still smell you on my fingers and taste you on my breath;
Stepping through brilliant shades,
All the color you bring,
This time, this time, this time,
Is fine just as it is.
Today is whatever I want it to mean
Beth Orton -- Central Reservation (Then Again Version)

Sen chumbo

2007-11-25T13:19:00.000+01:00

Dende onde te miro, dáme o sol nos ollos e éntrame o frío nos ósos.
Dende aquí, non me oes, así que berro.
Dende aquí, non me ves, así que lanzo fotos feitas avións de papel.

Onde estou hai remuíños de voces e estrondos de teclas.
Qwertys no rural.
Onde estou choven olladas, estrelas e xeada.
Vixíame Orión.
Coma sempre.

Póñoche outra?

... e poñerás.... pero sen chumbo, que levo o coche...

Aquí hai rebumbios de xente-globo.
Nenas nas nubes de perfil.
(¿Que pasa se as pinchas?)

Hai quen hoxe suma coma mín de novo

2+6=5+3
[felicidades]

Hai ratos que comen vinilos dos 70.

Hai detectives con gabáns que sospeitan de mín.
Fuman pipas de marihuana e pensan que estou a bailar.
Non, señor, eu non lle bailo.

Hoxe non.

Outro día.

Sobre a area.
Con zapatos novos, se cadra.

Envolta en ti.

Oíches iso?

Terei que berrarcho.

Velaí vai outra foto.
Gárdame un mimo e levareiche máis.

Fotos: Raquel Campos

You and I should ride the coast
and wind up in our favourite coats
just miles away

The Day We Caught The Train -- Ocean Colour Scene

A primeira era

2007-11-11T10:57:00.000+01:00

A primeira era a que esculpía letras en porexpán.

Gardábaas nun cuarto poerento, algunhas apiladas, outras estradas sen máis.
Ás veces formaban sílabas, palabras.
Se cadra se marchara de vacacións volvería para atopar poemas engarzados ata o teito.
Pero nunca marchaba de vacacións.

Cando remataba de redondear os bordes das letras, pintábaas de negro.
A última quedara con regueiros grisentos.
Pero moitas tiñan regueiros de pintura corrida.
Sería das bágoas. Sería do sol.

Ao chegar aquel amencer á casa, decidiu que a seguinte sería un 'a'.
Deixou a cazadora e o bolso estrados no sofá e non se molestou en acender a luz.
Xa logo amencería.
Tallou a forma, tosca, bosquexada, un 'a' de máquina de escribir.
Observouna, queda, varias veces, dende un metro, dende dous.

Logo ollou as boliñas brancas do chan e quixo deitarse nelas.
Coma se fosen neve, para facer anxos gardiáns de bólas de porexpán.
O 'a' quedou alí, facendo unha sombra alongada coa luz do sol.
A primeira adormeceu.
Non sabía que non o remataría nunca.

(e, cando durmeu, as fadas do porexpán agarráronlle as pálpebras para asegurarse de que soñara, daba igual con qué. eu olleinas cunha lupa e logo marchei a modiño sen espertala, pero xusto entón, soou o teléfono)

and some vicious whispering voice 
keeps saying you have no choice 
(...)
the pouring rain is no place for a bicycle ride 
try to hit the breaks 
and you slide 
and you slide 
and you slide 

Slide -- Ani Difranco

A vulnerabilidade da noite

2007-10-30T13:21:00.000+01:00

Esquecín a coraza na casa e saín en carne viva.
Foi estrañamente agradable sentir o vento entre os tendóns.
Mesmo me detiven un anaco a observar cómo se contraían os músculos, húmidos e rosados.

Cando un esquece a coraza deixa máis que pel ou ferros.
Deixa as armas, coma se o resto do tempo foramos amazonas, guerreiras, murallas de granito protexidas por arqueiros.
Deixa o valor e a mercromina.
Que a mercromina cura todo.

Pero sinte tan fortes os bicos coma os puñais.
Sinte coma se fora do revés.
E as cóxegas no estómago son tornados de ilusión.
E as caricias son terremotos de pracer.
E os bicos no pescozo son xemidos atronadores que che piden que non pares.

Non pares.
Que esquecín a coraza e son vulnerable.
Non pares.
Que te sinto tras as veas, atrapado en mín.
Non pares.
Que mañá poida que non a esqueza.

E poida que un arqueiro me defenda de ti.
Mesmo se eu non quero.

and I roll over
and taste the pillow with my grin
Shy -- Ani Difranco

I know men are delicate origami creatures
who need women to unfold them
hold them when they cry
Origami -- Ani Difranco

Quero un

2007-10-26T14:24:00.000+02:00

Se non fora de louza tería sangue no canto de letras esmaltadas.
Viría de serie con vísceras que me latexasen e me fixesen funcionar.
Un estómago que encher. Un intestino que baleirar.
Se non fora brillante por fóra podería selo por dentro.
Pregúntome se venderán en liña bágoas,
uñas que medren,
corazóns.
E se hai páxinas de contactos para atopar quen lles dea corda.

Papel Cebola

2007-09-19T22:33:00.000+02:00

A miña pel é de papel cebola.

Podes percorrer o camiño das veas co dedo
por todo o meu corpo
esquiva os lunares, as cicatrices, as marcas.

A miña pel é de papel cebola.

Podo verte cos ollos pechados,
pode delatarme o corazón
se o ves latexar, con forza, brillando baixo o transparente peito.

And sometimes you're happy,
Sometimes you cry.
Half of me is ocean,
Half of me is sky.
Walls -- Tom Petty & The Heartbreakers

Volvín!

Caixas de min

2007-07-18T18:12:00.000+02:00

Agochei palabras debaixo da alfombra.

Nuns días marcho e, para a mudanza,
terei que agochalas nunha caixa de zapatos.
Como todo. Como a colección de posavasos.

Logo a miña caixa de palabras e eu volveremos.

Aí.

Uns días.
Eses días terei que abrila varias veces.
Atarei unhas palabras a outras e farei colgantes de agasallo para amigas,
outras heinas coser e facer camisetas de moda.
Tamén as pegarei en tarxetas de aniversario,
en libros
e no corpo.

Cun par de bicos adheriranse perfectamente,
negro sobre branco,
times new roman no embigo
e confesións en arial nas fazulas.

Nuns días marcho e, para a mudanza,
levo apertas en mochilas e bicos en maletas.
Levo ganas de volver nos pés,
aos que lles pesa a incertidume de a onde van.

Mentres vaian,
e teña mochilas,
todo irá ben.

And I'm surrounded
You spill
All alive and brand new
And I'll forget about you long enough
To forget why I need to

And I saw
Pictures in my head
And I swear I saw you opening up again
Cuz I would be heavenly if
Baby you'd just rescue me now

I Saw -- Matt Nathanson

O baúl

2007-06-27T21:07:00.000+02:00

Ela regaloume un agarimo e metino nun baúl.
É un baúl de letras que raspan as mans ao rebuscar,
pero as feridas logo non proen nin doen,
semellan sopros, aloumiños, bicos tenros.

De súpeto,
botei de menos envolverme en sabas de apertas,
durmir en puzzles, rir sobre a escuma dunha caña ao sol.
Se cadra,
no fondo do baúl quedara algún bico tenro para lembralo.

Busquei entre as letras ata atopalo.
Co b
fixen un caramelo,
co i
prendín unha candea,
co c e co o
montei unha cunca.

A tenrura foi entón fume de café quente
e vinte nas ondas coma un espellismo.
Saudei coma man e sorrín,
pero non me viches.

De súpeto,
botei de menos envolverme en edredóns de bicos,
Se cadra,
xa non me ves.

I'm so far away and i just can't see you
I'm so far along and i just don't need you
I'm so alone
So alone

Speak Slow - Tegan & Sara

As miñas ideas

2007-06-04T18:09:00.000+02:00

Uns días revólvense as ideas e outros póñense en fila e agardan o seu turno.

Deixei correr a auga da ducha mentres lavaba os dentes e o espello amosoume unha caixa torácica baleira.

Sei que non está baleira, díxenlle, amósame a cabeza.

Na superficie cristalina reflectíronse rostros, lugares, un remuíño de elementos indescritibles na miña fronte. Unha desorde aterradora, un novo caderno mental de historias, pensamentos e problemas esaxerados. Abaneei a cabeza con pesar e metinme na ducha.

Por que o fas?, díxome tras a cortina. Por que lle das voltas a todo?

Non o poido evitar, respondinlle á miña personaxe, non poido evitar pensar!

Xa somos moitos aquí dentro, sabes? E se temos que enfrontarnos tamén aos teus problemas e loitar polos teus desexos non imos dar feito.

Asomei a cabeza chea de escuma pola cortina. Mirábame dende o bidé, sentada. Era estrañamente semellante a min, pero máis dereita, ben peinada, sen bolsas baixo os ollos. Espreitábame agardando unha resposta que non me deu tempo a dar.

Poderías sacar a algúns. As bruxas comezan a impacientarse e as amazonas están confusas cos cambios de argumento! E nin che conto como andamos as Eus... unhas afogando en apertas, outras chorando, outras perseguindo recordos e fantasías sexuais... Unha desfeita...

E ti cal es?, preguntei con curiosidade mentres aclaraba o acondicionador.

A que non sae nunca.

Por que non saes?

Porque son feliz. Estou segura de min mesma e sei que o conseguiremos. Mesmo se aínda así siga sen saír. Daquela virán ideas novas e sairán as Eus namoradas, as lascivas, logo as tristes e nostálxicas de novo... E eu quedarei aquí. Pero non me importa. Teño que coidar de ti.

Saín da ducha e envolvinme na toalla. Mirei para ela abraiada, sen saber que dicir. Ela sorriume de esgueira, cun estraño cariño, coma se me estivese a confortar.

Tes un lenzo enorme. Éncheo.

Os seus ollos agardaban un asentimento. Dinllo.

Intentareino. Ordenarei todo o que poida e sacarei a uns cantos, prométocho, díxenlle.

Ela sorriu de novo co mesmo furado nos dentes que teño eu. Abaixeime para enroscar a toalla na cabeza e cando me erguín xa non estaba.

Mireime ao espello de novo. Esta vez só vin o meu reflexo. Puxen a lentilla.

E sabes que? O mundo tamén é un lenzo.

You'll be loved, you'll be loved
Like you never have known
And the memories of me
Will seem more like bad dreams
Just a series of blurs
Like I never occurred
Someday you will be loved

Someday you will be loved -- Death Cab for Cutie

Nunha rúa

2007-05-28T12:12:00.000+02:00

Na escura esquina, iluminada só por un farol parpadeante e epiléptico como nas películas de misterio, acendeu un pitillo e logo mirou ao seu redor. A azulada escuridade das rúas, húmidas, tremendo ante o reflexo das poucas luces que ousaban erguerse na noite, estaba baleira. Só ela. De pé. Calada ata os ósos, incapaz de diferenciar entre choiva e bágoas no seu rostro.

Botou a andar cara ao ningures de diante e os seus pasos resoaron e crearon ritmos acompañados de salpicaduras dun ton agudo. Plom (pshtí, pshtí), plom (pshtí, pshtí). Ese era o son da rúa, a rúa que vía a duras penas, a través de entrepechados ollos, a través de bágoas, pingas de choiva e fume gastado de absurdas necesidades e preocupacións.

Cando xa avanzara varios metros e sobrepasado uns cinco coches aparcados, dinme conta de que as miñas protagonistas sempre son mulleres. Cambieille o longo abrigo por unha cazadora de coiro de aviador; quiteille os tacóns para convertilos nuns zapatos clásicos, de sola, dunha cor marrón clara que coa choiva se escurecera. Acurteille o pelo e transformeille o rostro no dun home novo, engadindo unha suave barba de tres días.

Na rúa, só estaba el. E el non choraba. Apartaba a auga dos ollos co dorso da man e fumaba só por costume. El camiñaba con rumbo, cara ao local onde o esperaban os seus amigos, baleirando copas de ron e enchendo cinceiros.

Non sei qué pensaba. Iso nunca o teño claro. Non sei por que sacou do peto o móbil e marcou o número dela. Ela colleuno en seguidiña e respondeu que estaba ben. El aledouse de que fora así, pero non sei se se preguntou se era certo. Se puidera falar dela, se estivera na escura rúa na que estamos, eu preguntaríamo... Non creo que fora certo. Pero el non o sabe. El só lle conta onde vai, que fixo, que tal está, o de sempre. Ela parece que lle deixa falar e logo debe dicirlle que non vai a ningún sitio, contaralle o que fixo, seguramente minta ao dicir que tal está, o de sempre. Despídense e mándanse bicos. Os del non sei como son, os dela son estrañamente sinceiros.

El garda o móbil, empuxa a porta do bar e saúda aos seus amigos. Falarán, bailarán e beberán. Ela non sei que vai facer. E eu... eu desexaría que na escura rúa estivese ela, porque sempre sei o que pensa, mesmo cando ela non o sabe.

You left your thumbprint inside me
now for months it seems
but mine only brushes your soft surface

Jason Mraz -- 0% Interest

They will see us waving from such great heights...

2007-05-24T14:37:00.000+02:00

Oíno asubiarme ao oído. Asubioume o estribillo de Such Great Heights e namoreime nun segundo. Latexábame o estómago só de pensar qué máis me podía asubiar. Se cadra tararearíame, ou mesmo cantaría... Si, algún día el podería ser o que me cantase algo de David Gray ou ata Overlap.

Sorrín tanto que se me abreu a cabeza. Pecheina rapidamente para que non se decatase de que son unha extraterrestre. Aínda non sei se lle gustan as extraterrestres azuis. E fun cara a el, cara o seu asubío, co ruído das ondas de fondo. Un camareiro no medio da nada tirou unha caña e salpicou escuma coma se fose neve. Un mineiro nunha alcantarilla fixo bailar a súa cabeza, creando co seu foco incribles xogos de luz no ceo coma se chamase a Batman. El abriu os brazos e sumerxinme de cabeza na súa aperta. Soaron vítores, aplausos e ovacións, caeron serpentinas e confeti, e unha banda de música con majorettes tocou unha canción.

El sorría tanto que, se fose un extraterrestre, abriríaselle a cabeza. Bicoume e tarareoume The New Year dentro da súa aperta. E eu si que me sentín diferente. Tanto, que non me importaba ser azul. Tanto, que me latexaron os poros e me suou o corazón. Tanto, que saquei unha polaroid chiscando un ollo. Pero non lla ensinei. Gardeina na boca ata máis tarde e logo escondinma na cabeza. Segue aí. Así ás veces míroa e oio cómo me cantaba ao oído.

I am thinking it's a sign
that the freckles in our eyes are mirror images
and when we kiss they're perfectly aligned
And I have to speculate
that God himself did make
us into corresponding shapes
like puzzle pieces from the clay

The Postal Service -- Such Great Heights

Fuga

2007-05-16T00:47:00.000+02:00

Tiven que poñer un tapón na tempa.

Estaba segura de que se me perdera algo. Poida que me dera conta tarde de máis... Polo chan había datas de aniversarios, números de teléfono e unha receita de biscoito. Tireime de xeonllos e comecei a facer un montonciño de recordos e datos. Baixo o sofá chegaran algunhas fotos comprometedoras e preto da tele, unha película do verán pasado.

Como non sabía se os recordos se poden mover, collín unha bolsa de conxelados das grandes para metelos todos e que non fuxisen outra vez. Revisei o salón de arriba a abaixo, movín os mobles, faltaba algo... Acabei derrumbándome no sofá, aferrando a bolsa de conxelados con todas as miñas forzas.

Na miña tempa esquerda, o tapón de cortiza vibraba. Había que facelo moi rápido ou poderían saírme máis cousas. Roín a esquina da bolsa e apretei o buraco con dous dedos. Era unha desas ocasións nas que faltan mans. Como quitar o tapón e introducir os meus recordos coa miña manga pasteleira improvisada sen que escapasen máis? Pois rápido e con coidado. Apretando a bolsa con firmeza e pechando os ollos con moita forza para aspiralo todo para adentro. 29 de xullo de 1981. 4 de maio de 2006. 655678906. A túa cara ao sol. Os meus beizos no teu pescozo. Unha viaxe á casa no meu coche. Tapón outra vez.

Que susto. Máis tarde, heille poñer unha tirita. Pero primeiro teño que atopar as túas mans.

No blog de UZ veño de atopar un banner precioso. Baleas a tamaño natural. Para que non desaparezan.

E hoxe comezou a procura de traballo... Haberá que pensar zen. Oh, mundo editorial... ábreme as portas!

:*)

Acuarelas

2007-05-10T18:35:00.000+02:00

El vía as cousas dunha forma diferente. Cando me miraba a min, vía unha bailarina de circo saltando cos seus leotardos rosa arredor de oito caniches. Eu estaba segura de que a bailarina estaba gorda e non me gustaba. Pero eu era imbécil.

El vía as cousas dunha forma mellor. Encendía os pitillos cos ollos mirando a extraños e sabía en que tipo de frasco gardaban as súas bágoas.

Oía música nas farolas estropeadas e cando se lle queimaban as torradas, tiñan debuxos de Picasso.

El vía as cousas dende outro sitio e nunca puiden descubrir dende onde. Sorrinlle coma se o soubese para poder subir as escaleiras tras el. Porque aínda que eu fose imbécil el vía bailar as palabras e iso volvíame tola.

Levoume ao seu cuarto por un laberinto. Cando chegamos, na súa cama había un horrible desorden de letras e tivemos que darlles patadas para tumbarnos. Comeume e chanteime un i nas costas cando me corría.

El vía as cousas dende outro ángulo e, pola mañá, os meus caniches e eu encendimos un pitillo nas súas pestañas e fúmonos en silencio.

I am thinking it's a sign that the freckles
In our eyes are mirror images and when
We kiss they're perfectly aligned
Such Great Heights -- The Postal Service

O cuestionario Proust

2007-05-07T12:03:00.000+02:00

Xa que tantos se animaron, éntrame o gusanillo... Aínda que non me conviden, poido facelo igual?

¿O principal trazo do meu carácter?
Falo moito, ás veces de máis, pero penso que tamén son xenerosa e adicada á xente. De iso saberán os afectados :)

¿A cualidade que prefiro nun home?
A bondade, a comprensión, a conversa

¿A cualidade que desexo nunha muller?
A bondade, a comprensión, a conversa

¿O que máis aprecio nos meus amigos?
Que saiban ser amigos, que escoiten e estean aí cando menos o merezo.

¿O meu principal defecto?
Intentar facer máis do que podo, o meu xenio, a coraza que ergo para semellar máis forte do que son

¿A miña ocupación preferida?
Debuxar e escribir

¿O meu soño de dicha?
Ver algo escrito por min publicado. Que a xente cumpla os seus soños e obxectivos.

¿Cal sería a miña maior desgraza?
A perda dos seres queridos. Perder a man esquerda (dende pequena, o meu peor pesadelo)

¿Que quixera ser?
Escritora/Ilustradora

¿Onde desexaría vivir?
En Vigo. Ou onde me leven os pés ou o corazón.

¿A cor que prefiro?
O vermello e o branco

¿A flor que prefiro?
A margarida e o narciso

¿O paxaro que prefiro?
Nin idea... o paporroibo, pode ser

¿O meu autor preferido en prosa?
Paul Auster e Milan Kundera

¿O meu poeta preferido?
E. E. Cummings

¿O meu heroe de ficción?
Heroe, o que se di heroe, non sei... Calquera superheroe me vale

¿A miña heroína de ficción?
Pois coma na anterior... nin idea.

¿O meu compositor preferido?
Non sei se se poden calificar de compositores, pero a miña música favorita: Ani Difranco, Death Cab for Cutie, Ben Lee, Josh Rouse.

¿O meu pintor predilecto?
Hopper, Lichtenstein, Chuck Close, Klimt...

¿O meu heroe da vida real?
Xente cuxos pasos admiro, máis ca heroes: meu pai, e unha presa de escritores e debuxantes que me poñen a pel de galiña, os descoñecidos que teñen o que teñen porque loitaron e traballaron duro para conseguilo.

¿A miña heroína da vida real?
Valla a resposta anterior, o xénero do suxeito é o de menos.

¿Os meus nomes favoritos?
Xulia, Berenguela, Mateu

¿Que detesto máis que nada?
A inxustiza, a falsedade, a envexa, as comparacións inútiles

¿Que caracteres históricos desprezo máis?
Os dictadores e homes de guerra

¿Que feito militar admiro máis?
Militar, ningún

¿Que reforma admiro máis?
Calquera que supoña un avance cultural e sexa positiva para a xente

¿Que dons naturais quixeras ter?
Máis forza de vontade, pero imos tirando sen ela

¿Como me gustaría morrer?
Sen causar dor ou preocupación aos que me rodean, preto do mar e satisfeita do que fixen e fun.

¿Estado presente do meu espírito?
Soleado, inquedo e imparable

¿Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Os que non teñen maldade ou se fan por defender a integridade e seguridade dun mesmo ou dun ser querido

O meu lema: "Art is why i get up in the morning"... E algún máis... Non son moi de máximas, eu.

1. se.-

2007-05-06T23:35:00.000+02:00

Os seus bicos ás veces eran de pedra e mancaban.
Aínda así, había a quen lle parecían de algodón de zucre.
As súas mans ás veces eran tormentas do deserto e raspaban.
Aínda así, podían parecer sabas de seda.

Eu deiteime a ollar as estrelas e ela faloulles.
Eu respirei o aire da noite na praia e ela chamou ao sol.
Cargou as pilas, eu vin como se ía enchendo dun fluído verde fluorescente,
mentres eu ardía sobre a area, colorada e suorosa.

Busquei un parasol baixo un corpo suave,
arrimeime coma se precisase unha manta.
Ás veces, o parasol era unha espiral moi profunda.
Aínda así, había a quen lle parecía unha cama morna.

Esperei a que a brisa calmase a calor da miña pel, do meu interior.
Esperei a que se desfixese a espiral do parasol para darme sombra.
Ás veces, o pensamento era un mar profundo e revolto.
Aínda así, había a quen lle apetecía un baño.

The Atlantic was born today and I'll tell you how...
The clouds above opened up and let it out.

I was standing on the surface of a perforated sphere
When the water filled every hole.
And thousands upon thousands made an ocean,
Making islands where no island should go.
Oh no.

Those people were overjoyed; they took to their boats.
I thought it less like a lake and more like a moat.
The rhythm of my footsteps crossing flatlands to your door have been silenced forever more.
The distance is quite simply much too far for me to row
It seems farther than ever before
Oh no.

I need you so much closer

I need you so much closer
So come on, come on

Transatlanticsm -- Death Cab for Cutie

Só unha palabra

2007-05-01T16:49:00.000+02:00

Unha idea sinxela para un vídeo excelente (para o meu gusto).
Outro día máis.

Nur ein Wort - Wir sind Helden

3...

2007-04-25T23:56:00.000+02:00

En cada pinga de choiva hai un pensamento meu
e hoxe houbo tormenta.
Inundei o asfalto de ideas,
coma se a miña pel fluíse baixo as rodas dos coches.
No teatro da miña fronte o sol substituíu aos faros.
Sorríchesme dende o meu recordo,
mentres, sobre a area, eu debuxaba o meu plan de futuro,
mentres, sobre as ondas, o mar dicía que aínda era abril.

En cada ráfaga de vento hai un recordo do mar
e eu gárdoos en caixas,
tralas pálpebras, en pinceis,
coma se as miñas mans bailasen sobre o lenzo.
Na pantalla das miñas pupilas debuxo amigos.
Sorrinme dende o meu recordo,
mentres, no meu vaso, soan gargalladas,
mentres, na cidade, planeo o meu retorno.

Sinto a tardanza. Por certo, Vigo segue no mesmo sitio... e brilla... coma mín.

eu

2007-03-26T21:54:00.000+02:00

Por algún estraño motivo, o blogger non me deixa facer estas composicións... Se premedes na imaxe, verédela a un bo tamaño.

Apertas.

Hai xente que non entende os significados das formas

2007-03-22T14:17:00.000+01:00

(tanto ten. non é para eles)

pola presente manifesto a miña liberdade.
liberdade para sentir e expresarme.
declárome ser pensante e expresador,
dona do meu corpo e dos meus pasos,
veñan os camiños que veñan.
son, sinto, penso e fago.
erro e acerto.
amo, odio, vexo, oio, digo, choro e berro.
son.

do you think i'm asking too much?
Asking too much -- Ani Difranco

Por petición popular...

2007-03-18T15:45:00.000+01:00

Ante a demanda (prometo que a houbo) veño de abrir un novo blog cos relatos do Café traducidos a castelán. Inclúo nel tamén textos do meu fotolog. Espero que vos gusten e que así este estraño Café que vos veño ofrecendo dende novembro de 2005 se espalle sen quitarvos o sono.

*************************************

Ante la demanda (prometo que la ha habido) acabo de abrir un nuevo blog con los relatos del Café traducidos a castellano. Incluyo en él también textos de mi fotolog. Espero que os gusten y que así este extraño Café que os ofrezco desde noviembre de 2005 se extienda sin quitaros el sueño.

Un no peito

2007-03-17T21:55:00.000+01:00

Tiña furadiños polo corpo e asubiáballe o aire ao pasar por eles.

Ás veces tapábaos con algodón, ás veces con corchos.

Outras, parábase a escoitar ata atopar unha melodía
e acompañábaa abaneando a cabeza.

Cando abaneaba a cabeza pechaba os ollos.
Cando pechaba os ollos ás veces sorría.

Se soase unha voz para acompañar a melodía...

Se soase, sacaría o algodón do furado do peito.
Ése era o que máis picaba.

If I had some influence, [girl]
With the powers that be
I'd have them fire that arrow at you
Like they fired it right at me
Maybe when your heart and soul are burning
You might see...
Be Mine -- David Gray

Aposta

2007-03-07T17:53:00.000+01:00

Gamble everything...

data=" http://www.fileden.com/files/2007/3/7/859785/dewplayer.swf?son=http://www.fileden.com/files/2007/3/7/859785/02%20Gamble%20Everything%20for%20Love.mp3"
width="200" height="20">

Nota: o reprodutor non sae en mozilla, usade explorer para escoitar a canción :)

Bicos

2007-03-02T14:00:00.000+01:00

hai bicos de bos días e bicos de boas noites

hai bicos nas meixelas e bicos nos beizos

hai bicos húmidos e bicos mornos

hai bicos con apertas
hai bicos apaixoados

hai bicos de despedida

hai mil sitios de min que poderías bicar

probaches todos os bicos

devólvemos

menos un

tengo razones, para buscarte

tengo necesidad de verte, de oirte, de hablarte

tengo razones, para esperarte

Razones -- Bebe

Fadas

2007-02-24T22:53:00.000+01:00

Houbo unha vez un príncipe que vivía nun castelo ao pé do mar. Pódelo imaxinar coma un príncipe azul loiro vestido de prata e ouro, pero en realidade non era así. Eu imaxínoo castaño e sorrinte, falangueiro e ben vestido, coas apertas fáciles e os bicos lixeiros.

Un día, atopou unha fada nun narciso do xardín. Falaron e riron e deron voltas pola herba. Deron en verse tódolos días e quedaron en xogar con rosas vermellas e pingas de choiva.

Pero os príncipes e as fadas non poden adicarse só a xogar. Ao príncipe comezou a medrarlle a cabeza e a inflárselle os miolos de cousas que pensar, a fada tivo que facer as maletas e voar.

As pombas mensaxeiras non abondaban, e doíalles todo coma se as rosas das que falaran lles chantasen as espiñas no estómago. E un día, a cabeza hinchada do príncipe fixo "pum". Abréuselle un furadiño ao pé da tempa, escaparon dous pensamentos e entraron catro máis.

O príncipe foi ao narciso e a súa tristura púxoo murcho. A fada apertouno e el bicouna. Sorriron só un día máis e logo el renunciou ás rosas. Ensinoulle os pensamentos que lle inflaran os miolos e desculpouse antes de marchar.

A fada debuxou flores durante días e regounas con bágoas. Coidáronse un ao outro mandándose apertas nas nubes.

Se cadra, algún día, encolleralle a cabeza de novo e caberalle o meu pensamento. Algún día, atoparémonos no meu narciso, ou noutro. E prometeulle ao aire que seguiría a debuxar flores, e o aire prometeulle que non lle diría a ninguén cando espiase, de vez en cando, pola fiestra, esperando a que ao príncipe lle desinflasen os miolos.

make a list of things you need
leave it empty
except for number one - write love,
gamble everything
keep it under lock and key
if you wanna you can gamble everything for love
Ben Lee -- Gamble everything for love

O porqué dos silencios

2007-02-20T22:35:00.000+01:00

if i love You
(thickness means
worlds inhabited by roamingly
stern bright faeries


if you love
me) distance is mind carefully
luminous with innumerable gnomes
Of complete dream

if we love each (shyly)
other, what clouds do or Silently
Flowers resembles beauty less than our breathing

[e. e. cummings]

E se non perdo a esperanza aínda?
E se sigo camiñando e respirando e vivindo e non quero olvidar?
E se...
Tempo...
Canto?

Strange days have found us
We have to let them go
Next time, next time we're here
(...)
So I'll wait for the desert
And I'll wait for us,
Yes I'll wait for us
Future and past

I'll wait for us -- Najwa

Shhhhh

2007-01-29T22:02:00.000+01:00

Vós non o sabedes, pero en Madrid hai rúas que lle dan a volta ás cousas.

Un pensa que se está achegando ao metro pero en realidade está dado a volta sobre a rúa Areal e ve á xente paseando baixo a súa cabeza. Párase e observa, interesado, e analiza aos transeúntes con ollo clínico. Este mercou zapatos, estoutro vai ao bar, a esta vanlle as quinielas. Logo de cavilar sobre os destinos e as orixes da xente, dáse conta de que está cabeza abaixo sobre eles e non sabe como poñerse dereito.
Mira para os pés e ve que están suspendidos no aire coma agarrados por cadeas, ao fondo as nubes, abaixo a rúa, antes hostil e agora tan desexada.
Chouta e estírase, coa dor nos xeonllos que iso supón. Estira as mans e espera soltarse do seu recén atopado inferno de apresamento. Pero está dado a volta e xa esqueceu que tiña un blog que actualizar. Iso pasounos a moitos, non o neguemos. Só lembra que se quere soltar do ceo e volver á terra, porque hai un límite para todo, mesmo para o bon.
Agarra os nocellos e tira, remexe as dedas e tira da cabeza, e nada o solta do seu engaiolamento. Case pensa que hai nubes ríndose del e que o sol brilla porque escacha da risa. Con xesto anoxado segue a darlle pulo aos membros, a tirar e a se remexer. Xa deixou de mirar á xente, pero a xente segue sen darse conta de que está aí.
De súpeto, un raiola vingadora, coma un superheroe saído dun cómic, rachou as ataduras de nube e el caeu. Caeu de cabeza como da nada pero ninguén o viu. Ninguén ve a ninguén na cidade.
Espertigou, mirou para arriba dende o chan. Alguén achegoulle a man. "Caeu, señor?". Caín, si, di el, coma se non soubera ben de onde. Érguese e segue camiñando. Debino soñar, pensa. Pero a crua realidade é que as rúas de Madrid lle dan a volta ás cousas. E, ás veces, á xente.

E a xente mesmo esquece actualizar o seu blog.

let's get unconscious, honey

bedtime stories -- Madonna

Días de güisqui e choiva

2007-01-18T11:50:00.000+01:00

so this is the New Year
and i don't feel any different

The New Year -- Death Cab for Cutie

Hai un pingüino de Corinto no meu mascarpone...

2007-01-16T14:14:00.000+01:00

Xa, xa, xa o sei.

Non teño vergonza ningunha. Non vallo un peso e recoñézoo.

Prégovos, iso si, que teñades en conta a cantidade de post-its que gastei para ir apuntando cousiñas que contarvos e que nunca din posto ao xeito.

Quería desexarvos un bo nadal e un feliz ano novo, pero apodrecéronme os posts, volou o tempo.

Quería contarvos o meu trauma ao descubrir que existen pasas sen pepita, unha nova aberración do século XXI que seica ten que pasar inadvertida e ser "mellor", cando eu quero que a uva pasa me faiga crunchi-crunchi cando a roio.

Quería dicir que fin de ano en Vigo foi excelente e mandarlles bicos a centos ás presenzas nacionais e internacionais que non esquezo desde a fría capital.

Quería confesar que a adaptación non é de todo sinxela, pero que as novas amizades e as reencontradas axudan moito, sen esquecer á familia, e que semella que todo vai ben.

Quería sorrirvos dende aquí e convidarvos a unha caña e a palomitas, mentres prometo volver a actualizar asiduamente.

Quería sacarvos a lingua e dicirvos polo baixiño que o que vai ben ha de ir mellor.

i hereby amend
whatever i've ever said
with this sigh

the true story of what was -- ani difranco

O buceador

2006-12-17T14:21:00.000+01:00

Se cadra é moita actualización para unha soa vez... Pido desculpas pola ausencia e prometo, coa cara de esforzo máis grande que podo poñer, que non volverá pasar sen causa xustificada... Como xa comprobastes, máis caralladiñas directas dos miolos de Beluka ao mundo blogueiro, pasando pola moleskine primeiro, coma sempre.

Apertas, bicos, agarimos e bos desexos.

«Cando espertou, deu media volta e buscouna ao seu carón. Houbo un momento de tensión, de medo, mesmo, no que non a atopou e púxose a rebuscar baixo montes de sabas e edredóns de plumas, por túneles de colchón e minas subterráneas de almofadas. A uns tres metros da superficie, deu cunha veta de neve e seda que só podía ser a súa pel. Bicouna para comprobar que era ela. Non tivo dúbida, sabía ós doces soños que lle desexara á noite.

Observou o seu corpo dende moi preto. O peito, que tantas veces lle servía de almofada, subía e baixaba ao compás de profundas respiracións, os beizos curvábanse nun estraño medio sorriso. Voou sobre ela, flotando no pesado aire da mañá e comezou a bicala polos pés, avanzando sobre o seu corpo paseniño. Ela moveuse cun lento espertar e cun sorriso máis profundo. El somerxiuse nela sen escafandra e buscou cóxegas e peixes de cores.

Detrás dun peixe paiaso albiscou o que semellaba unha sala de cabaret. Cando o peixe se apartou de diante súa, asustado, el seguiu avanzando pola húmida bóveda ata as mesas redondas e en penumbra que se erguían na superficie, coma se flotasen. Sacou o seu corpo espido e quente do líquido e mirou ao seu redor. As lámpadas de pé das mesas alumáronse de súpeto creando unha tenue atmósfera amarelenta e, á fronte, na escea, un potente foco iluminouna.

Ela estaba de pé, sorrinte, coas mans apoiadas nas cadeiras, levemente cubertas por un axustado corsé negro, mirando para el, o seu único espectador, con ollos sensuais.

O espectador permaneceu inmóbil mentres de fondo comezaba a soar unha suxestiva melodía de jazz. Ela moveuse pola escea, contoneándose, erguendo no aire as brancas pernas envoltas en lycra negra, convidándoo con cada xesto e ofrecéndose a el en cada ollada.

El sentiu cómo un látigo o agarraba polo pescozo e tiraba del cara á escea, cara a ela, ata verse baixo o foco de luz deitado, coas mans atadas tras a cabeza. Ela riu fronte a el, o seu prisioneiro, ata afogar o riso nun xemido que lle endureceu os peitos.

El mirábaa en silencio. Paseniño, ela achegóuselle e axeonllouse sobre el, sentindo a súa excitación entre as nádegas e recorreuno coa lingua, bicando e lambendo o seu peito, o ventre; nos oídos só sentía a súa respiración apaixoada, os xemidos ao abranguir os beizos o seu cálido sexo, as queixas cando paraba para que lle pedira máis.

Sen deixar de agarimar o seu corpo coas pernas, ela quitou a modiño as poucas prendas que levaba, permitindo que o tocase toda a súa pel, achegándolle os peitos aos beizos e xemindo ao seu oído.

Baixo a nívea pel que se lle ofrecía, el pechou os ollos e, ao abrilos de novo, descubriu o xa esquecido edredón tras ela.

A escea de cabaret tornárase cama de novo e semellaba que ela dera chegado á superficie canda el, sobre el. Penetrouna profundamente, a modo primeiro, máis rápido despois, e ela deixou escapar todo o alento que tiña no seu pescozo. Remataron nunha aperta luminosa e forte. Ela regaloulle un sorriso e un agarimo xunto cun frasquiño dela para que non a esquecera. El deulle un xardín e un ventanal e un furadiño para velo cando estivese lonxe.

Alongáronselles os brazos e a aperta deulles catorce voltas e media, fíxose tan pesada que se afundiron de novo ata perdérense mil veces máis nunha cova de plumón que ao fondo da bóveda ten un salón de cabaret.»


i'm cradling the hardest, heaviest part of me in my hand
the ship is pitching and heaving, my limbs are bobbing and weaving
and i think this is something i understand
i just need a couple vaccinations for my far-away vacation
i'm going to go ahead and go boldly because a little bird told me
that jumping is easy, that falling is fun
up until you hit the sidewalk, shivering and stunned

and they can call me crazy if i fail
all the chance that i need
is one-in-a-million
and they can call me brilliant
if i succeed
gravity is nothing to me
moving at the speed of sound
i'm just gonna get my feet wet
until i drown...

Swandive -- Ani Difranco

A aperta máis longa do mundo

2006-12-17T14:09:00.000+01:00

«A aperta máis longa do mundo convertiuse así nun bico
que os uniu e produciu unha explosión luminosa coma a
dunha estrela (penso eu, aínda que nunca vin unha). Crearon
unha inundación e fixeron tronos de xemidos e cando rematou
a aperta máis longa do mundo comezou outra máis longa aínda»

We looked like giants

2006-12-17T13:50:00.000+01:00

Podo desculparme pola falta de actualización?

Estou de volta, coma o turrón.

we looked like giants in the back of my grey subcompact
fumbling to make contact
as the others slept inside

and together there
in a shroud of frost, the mountain air
began to pass from every pane of weathered glass
and i held you closer than anyone would ever get...

[Death Cab For Cutie -- We Looked Like Giants]

Click!

2006-11-21T21:34:00.000+01:00

Douche un suspiro nun cofre para que lembres a miña pel.

Douche unha ollada nunha botella para que bebas os meus beizos.

(Pero débesme unha lingua que rompa silencios e un sorriso que me fabrique outra foto dunha nube coma esta)

A última noite

2006-11-01T15:50:00.000+01:00

«Sabedores do distanciamento, mirámonos con ollos tenros en silencio. O mundo evaporouse nun remuíño de nubes nocturnas coma se fose un debuxo animado. Xuraría que nun momento chegamos a dar voltas no centro da praza, esvarando en círculos sobre a pedra mollada. Aquela aperta durou meses; o bico de decisión para irmos á casa, semanas.

Camiñamos collidos da man, con olladas de esgueira trastes e inventoras, con moitos silencios e as verbas ben pensadas.

Camiñamos deslizándonos polos pasos de cebra sen mover os pés, coma nun efecto especial pouco logrado, fotograma a fotograma, coma se fosemos polo aire, coas cores difuminadas, nunha película con grao e po. Como a cinta era vella, ás veces a imaxe escorábase e tiñámonos que agarrar para non caer dela. Rimos ata que nos doeu a barriga e confundimos o riso con fame.

Camiñamos empuxando bágoas cara a dentro e tirando de sorrisos para fóra, inventando cada un o noso plan de acción para esta última noite.

Mirámonos con ollos tenros en silencio, co eterno medo ás despedidas pero coa pel a se despegar dos ósos, o sangue fervendo.

No taxi á casa, o alento profundo, as olladas pola ventá ás luces da noite, ti agochácheste baixo prendas convidadoras facéndome rir ante a ousadía. Catro euros noventa e cinco e a rúa seguía mollada. As pingas, grandes pero delicadas, buscaban o seu camiño á pel entre as fibras da roupa e aposto a que se evaporaban cun zumbido ó alcanzala. Se cadra as túas mans, a túa pel, puideron fundirse coa miña pel para que non puideras marchar, para que quedaras aí, escondido baixo a miña roupa, alleo ás inclemencias do tempo. Seica había mil chanzos ata a casa desta vez. Seica houbo un chanzo no que quixen deter o tempo e tiven a sensación de que ti tamén querías.

Hoxe lembro os detalles da nosa última noite. Os ollos tenros en silencio. O meu corpo sobre o teu, o meu ventre agarimando o teu, o meu sorriso bicando o teu. Hoxe aínda sinto as túas mans sobre cada milímetro da miña pel, aínda noto o teu alento no pescozo, no peito, en todas partes. Lembro as conversas, as coincidencias nas fantasías, as risas e os xogos espidos. Boto de menos as túas mans na miña cintura, onde deberían estar, apertándome contra ti, contra a túa pel, suorosa ou non, mol e convidadora.

Hoxe dóenme as pernas e iso dáme risa e dáme calafríos de botarte de menos. As pernas arrepíntense de non terte atrapado e apertado ata fundirte comigo, ata facerte parte desta eu pequeniña, deste corpo cheo de maniotas que ferve e latexa por ti unha e outra vez.

Intento buscar unha metáfora para definirche este proído no corazón, este botarte de menos, pero co baleiro que me quedou nas mans ao marchares non me dan os miolos. Só sinto esa dor nas pernas, a tensión, o movemento e a paixón transformados en maniotas, coma as dunha nena que correu ás randeeiras con toda a súa forza e coma se a perseguisen.

Pero son maniotas conscientes e obrigadas por se a algunha célula miña se lle ocorrese esquecerte. Por se a algún dedo de uña roída lle dá por non coller o lápiz e apuntar cándo nos veremos de novo. Por se ao deixar de sentir a pel de galiña e o estómago encollido non me segue a proer o corazón e a pedirme as orellas e os beizos que te chame cada minuto que pasa. Unha vez ao día déixolles facelo, ás veces máis. Así, ningunha célula de mín te esquece. Ningún dedo deixa de contar os días que quedan para que nos miremos en silencio, con ollos tenros, e deamos voltas sobre as rúas, onde queira que nos vexamos»

Tanto tempo sen cancións... merece unha enteira ;)

i'm calling from the diner
the diner on the corner
i ordered two coffees
one is for you
i was hoping you'd join me
'cause i ain't go no money
and i really miss you
i should mention that too

yes, i know what time it is
in fact, i just checked
i even know the date
and the month
and the year
i know i haven't been sleeping
and when i do
i just dream of you
dear

i miss watching you
drool on your pillow
i miss watching you
pull on your clothes
i miss listening
to you in the bathroom
flushing the toilet
blowing your nose

i'm calling from the diner
the diner on the corner
i ordered two coffees
one is for you
the cups are so close
the steam is rising
in one stream
how are you

i think you're the least fucked up
person i've ever met
and that may be as close to the real thing
as i'm ever gonna get
but my quarter's gonna run out now
or so i'm told
i guess i'd better go sit down
and wait for you
till my coffee gets cold

The Diner -- Ani Difranco

Mañás

2006-10-23T21:51:00.000+02:00

«Pouco despois do amencer, co clarexar da mañá, abriu os ollos, espertou. Incorporouse na cama, na súa pel relaxada e mol do sono sen acender a luz.
"Hoxe aínda me queres?" preguntoulle, e el sorriu en soños e murmurou un "si" de saliva espesa.
Ela vestiuse cun sorriso compracido mentres el seguía a durmir envolvéndose nas sabas. Suspirou orgullosa do costume que creara e que, para ela, supoñía un agoiro positivo. Se hoxe aínda me quere, será un bo día, dicíase. Sentíase tranquila, segura e protexida ao alonxar unha dúbida que sabía infantil pero que nos seus momentos grises (de choiva interior, dicía ela) a atormentaba ata darlle volta ao corazón.
Acostumaba a pensar de máis, a pensarse pequeniña e en perigo. En perigo dos cambios, da soidade, do rexeitamento e dos erros. Logo paraba a manivela dos miolos e, ás veces, mesmo paraba de andar. Entón dábase un golpe imaxinario na fronte e chamábase parva para os seus adentros, respiraba fondo e pensaba noutra cousa.

Aquela mañá, un día chuvioso e gris, vestiuse na escuridade do mal tempo. Intentou mirarse no espello e sorriulle a un reflexo que non vía.
"Hoxe aínda me queres?", preguntou desde a porta. El remexeuse e rosmou un "si" de sabas pegadas e logo un "que teñas un bo día" cheo de legañas.

Houbo un día no que o amencer foi amarelo. Entrou polas regandixas dunha persiana mal pechada e encolleulle as pupilas, cansas de horas espertas. Unha man exhausta apagou o espertador antes de soar e outra, vencida, rozou a fronte suorosa e dorida de pouco sono e moito cavilar.
Virouse e ollouno. Estaba cuberto de sombras e luces e semellaba cheo de soños. Observou cómo o peito lle subía e baixaba coas profundas respiracións de quen durme, e caeulle unha bágoa do ollo dereito.
Non se ergueu.
"Hoxe aínda me queres?", preguntoulle cun murmurio ao oído, cunha bágoa máis na fazula, cun agarimo no cabelo. El asentiu e murmurou un "si"de bicos, colocando a cabeza sobres os seus peitos e rodeándolle o torso espido co brazo.
Ela acaricioulle o rostro coma a un meniño e apertouno para protexelo, para que durmise de novo, para que lle escoitase latexar o corazón... Se non o oíse, poida que crese que non tiña corazón, poida que lle dese a el esta vez por preguntarlle a ela se hoxe aínda o quería e ela tería que mollarlle o cabelo con bágoas, se cadra mentir, se cadra admitilo. Xa non te quero, resoáballe tras as córneas e na gorxa. Por qué ti non mo preguntas, se eu xa non te quero?.
Apertouno máis forte e respirou o seu alento. A boca aínda lle sabía a el, os dedos aínda o sentían sen tocalo. Secou as bágoas.

El espertou e bicouna con ollos entrepechados, e apertouna cun sorriso e agarimouna con tenrura. Fixeron o amor como se fai cando un está medio durmido ou medio esperto, co calor abafante do edredón no alento e a lentitude do sono nas caricias. Ela pechou os ollos e nunca lle volveu preguntar se a quería.»

N. da A. Teño pouco tempo para contarvos a miña vida, pero gardo un pouquiño para seguir contando historias. Espero que as que quedan, que me saen de dedos nerviosos sobre o papel mesmo no metro, vos sigan a gustar coma a anterior. En fin, aló vai outro mini-relato de corazóns.

Ela e a lúa

2006-10-16T20:13:00.000+02:00

«Un día viu un furado no ceo e tivo medo de que escaparan por el as estrelas.

Fitouno sen pestanexar, vixiante, ata que apareceu unha nube abondo grande para enfiala e poder coselo. Cando rematou, roeu a nube para cortar o fío e logo contou as estrelas de arredor. Estaban todas, pero algunhas quedaran brancas de medo e houbo de pintalas de amarelo cun lapis pouco afiado para non mancalas.

Un día, á tardiña, chamouna o sol para convidala a un café. Ela puxo un vestido branco limpo, peiteouse ben e subiu onda el, agatuñando polas nubes laranxas do luscofusco e agabeando polos ronseis dos avións. O sol puxo un mantel bordado sobre un neboeiro e serviu café en dúas cuncas de louza. Ela preguntou polo zucre e o sol rebuscou no neboeiro ata atopalo. O sol sorriu, deulle un groliño ao seu café e preguntoulle "a quen queres?".

"Aínda non atopei a quen querer" respondeu ela "así que paso o tempo a ollar o ceo".
"No ceo non has atopar a quen querer" díxolle o sol e a ela caeulle unha bágoa na cunca.

O sol espertigou e ergueuse dun chimpo. Mirou o reloxio de pulso e decatouse de que chegaba tarde, así que botou a rodar e rodar ceo abaixo, ata que caeu no monte e seguiu a baixar a rolo, esquivando os muíños e rindo polas cóxegas da herba, e logo xa non se lle viu máis.

A ela caeulle outra bágoa na cunca. Agora estaba soa e estaba escuro e non podía volver á casa. De súpeto, oíu unha voz ás súas costas e primeiro tivo medo, pero logo decatouse de que era a lúa quen lle falaba.

A lúa deulle as grazas por coser o buraco do ceo e sorriu, asomando a súa cara de queixo na noitiña, e preguntoulle por que choraba.
"Porque o sol me deixou soa! E díxome que non atoparía a quen querer no ceo e agora síntome soa e non poido volver á casiña"

A lúa axitou a cabeza, queixándose con resignación das tolambanadas do sol, pero despois tivo unha idea.

Amosoulle os andeis dos libros de contos para durmir, que están ocultos tralas nebulosas, e díxolle que os podía empregar coma chanzos para baixar de novo á terra. "E tamén podes subir cando queiras facerme unha visita", dixo e chiscou un ollo (ela iso non o viu, pero eu si).

Así que ela foi visitar á lúa varias noites e comeron tarta e bailaron tralas nubes e contáronse historias e segredos, ata que un día rompeu un andel e tiven que ir amañalo.

Collín as ferramentas, unha táboa de ceo nova e un libro de contos de agasallo para a miña amiga lúa. Amañei o andel e subín darlle o agasallo. A lúa convidoume a un refresco e a durmir no cuarto minguante, así que quedei e comezamos a ver unha película xuntos.

E entón chegou ela e trouxo palomitas e a lúa díxome que ela lle cosera un buraco ao ceo coma se me dixera que me cosera a mín o corazón.

Ela contoume un conto e a lúa agochouse.

Eu conteille unha historia e a lúa sorriu.

Eu fíxenlle un chanzo de máis para que o puideramos subir xuntos.

Ela escribiume un conto para poñelo nel.

E agora durmimos nunha aperta nos cuartos minguantes e nun bico nos cuartos crecentes. »

Como diría Darwin...

2006-10-10T13:17:00.000+02:00

Se queres ter fillos é mellor que os adoptes. Vai contra a evolución da raza que perpetúes os teus xenes

Algo semellante foi o que me dixera o Iago, aludindo tanto á miña torpeza innata (que non é pouca) como á multitude de problemas corporais que acarreo, entre os que se inclúen defectos visuais, óseos, dermatolóxicos e alérxicos.

No seu momento tomei o comentario como unha ofensa pero, segundo vai pasando o tempo e a miña falta de calidade na fabricación se fai patente, doulle cada vez máis a razón ao meu ex-compañeiro de piso.

Quen me coñeza sabe ben que sería capaz de mancarme mesmo nun cuarto acolchado. É máis, se alguén introducira nese cuarto acolchado un mísero quitagrapas, estou segura de que podería acabar coa miña vida, tendo en conta que só o achegarme a material de oficina xa me causa lesións (a isto chámolle a "Teoría do Quitagrapas").

No entanto, estou a descubrir que se paso un certo tempo alonxada dos quitagrapas, calquera elemento do meu entorno se pode convertir nunha arma mortal. O último en facerse con tal honra foi o forno.

Hamburguesas ao forno
1. Nunha sartén, rehogamos cebola* en ariños e pemento amarelo ou verde en tiras. Cando xa case estean, engadimos champiñóns en láminas (que sempre é mellor que os lamine un na casa que compralos xa así, pero iso sabédelo todos).
2. Sazonamos e especiamos ao gusto, engadimos un pouquiño de viño branco e deixamos que o consuma. Pódese botar mostaza que tamén lle dá saborciño (sempre despois de retirada a sartén do lume).
3. Na reixa do forno colocamos as hamburguesas sazonadiñas tamén. Sobre cada unha colocamos algo da mestura da sartén e máis unha rodiña de queixo de cabra. E pementa, se vos gusta. É que a min si que me gusta.
4. Metemos a reixa no forno prequentado e deixamos que as hamburguesas se faigan (uns dez minutiños).

Parece fácil.

Sí, é fácil.

A menos que no paso 4 esquezas que prequentaches o forno e que esa cousa que brilla cunha cor extraña na parte superior é unha resistencia. Quente. Moi quente. De feito, tan quente que, no canto de simplemente queimar, a pel (do pulso, neste caso) queda pegada a ela e fai "ffffrrrrsssss".

Resultado: queimadura do quince en carne viva.
Solución habitual: poñer betadine ou algo deso e unha tirita das grandotas.

Peeeeero

Problema: arredor da queimadura e baixo a tirita comeza a saír unha erupción que pica e que se vai poñendo máis rosita chungo por momentos.
Solución para Belukas: quitar a tirita, botar crema contra erupcións alérxicas, volver botar o gel de betadine, vendar zona afectada sen que o esparadrapo toque a pel.

Pregunta: POR QUE CARALLO SON ALÉRXICA ÁS TIRITAS?????( Antes de que o diga naide, SÍ, tamén ás que pon "hipoalerxénicas"). Non me afectan todas igual, iso é certo, algunhas podo soportalas... pero aínda así... homenomejodas.

Xuro que non sempre fun así. Pero tanto dá, porque remedio non ten.

Iso si... Algún día penso comer un kilo de percebes eu soa, acompañados de pulpo, almejas, vieiras e calamares, aínda que me teña que chutar os antihistamínicos despois.
E non sabedes canto me vai prestar.

I know a girl who should never be alone
She's a danger to herself
And I'm worried about her health
She's got a problem

she's got a problem -- Fountains of Wayne

_____________________________________
*A cebola pódese facer caramelizada tamén, que está moi rica. Só hai que deixala a lume moi lento e tarda unha media horiña ou así, removéndoa abondo. A forma rápida, que, coma para o pil-pil, sempre existe, é poñela co lume forte uns minutos removendo moito moito e, cando abrande pero aínda non teña cor dourada, botámoslle un par de culleradas de azúcar moreno e máis un chorro de viño branco. Déixase que consuma, removendo menos e logo moito cando o viño estea consumido. Un pouquiño de sal e... hala!

Musimememos, pois

2006-10-09T09:43:00.000+02:00

Invitado al meme por: Tomo como invitación as palabras de Dani :)
Banda, grupo o cantante elegido: Jason Mraz
Cuestionario hecho por: Sabela
1- Eres hombre o mujer?: [Sa]Bella Luna (jeje)
2- Descríbete: Curbside Prophet
3- Qué sienten las personas cerca de ti?: Summer Breeze
4- Cómo te sientes?: Better
5- Cómo describirías tu anterior relación sentimental?: Song for a Friend
6- Describe tu actual relación: Common Pleasure
7- Dónde quisieras estar ahora?: Halfway Home
8 - Cómo eres respecto al amor?: I'll Do Anything
9- Cómo es tu vida?: Life Is Wonderful
10- Qué pedirias si tuvieras sólo un deseo?: 1000 Things
11- Escribe una cita o frase famosa: ?? ... No Stopping Us
12- Ahora despídete: Did I Fool Ya?
A quién se lo mandas?: Igual que Dani, a quen lle apeteza... Eu mesmo ameazo con facer outro para Ani, que non pode faltar :)

De elegancias e ganancias

2006-10-08T20:47:00.000+02:00

Miña irmá dixo que aqueles tacóns eran altos de máis para ir a unha entrevista. Pero se non os puxen foi porque estaban pegados a unhas sandalias, moi de verán para estarmos en outubro, e preferín levar unhas inocentes e sempre ideais bailarinas. Tería posto uns tacóns xeitosos se en Zara se dignasen a ter o meu número naqueles salóns tan (pero que tan, tan) bonitos en cor negra.
Iso si, dubido que os tacóns tivesen algo que ver en conseguir ou non o traballo.

Como que qué traballo?

Certo. Téñovos fundidos no descoñecemento! Deixeivos sen datos!

A verdade é que bastou dicir que me iba adicar á vida bohemia para que me chamaran para un traballo grazas a un contacto da universidade. Proba de tradución por aquí, entrevistiña por aló e traballo de tradución castelán-galego ao canto. E se vos digo que atopei os tan ansiados zapatos o mesmo día aínda habedes pensar que nacín cunha flor no cú.

Non é certo, non adoito ter tanta sorte, pero hai días así e vaia se se agradecen! Así que non só teño uns zapatos de tacón marabillosos que se adaptan ao meu pé coma un cinturón máxico ao corpo dun superheroe, senón tamén un traballo con moi boa pinta que comeza o luns 16. Non fai falta que vos diga que me desexedes sorte, non?

Polo demais, comezo a adaptarme un chisco máis a esta cidade, unha vez curadas as enfermidades estomacais da finde pasada, e gracias a reencontros e cañas varias.

Sempre hai cañas.

Este mércores poño rumbo de novo ao pueblo durante uns días, cunha pequena excursión a Vigo. É o proceso "mudanza definitiva", así que... que alguén lles comunique aquí á sister e ao cuñao que faigan unha maleta discreta, porque teñen que vir moitas cousas de Sabe para a capital.

If you're cold I'll keep you warm
And if you're low just hold on
'Cause I will be your safety

don't leave home -- Dido

you sounded so good on the phone
all moved up and all moved on
me and gravity we never could agree

angel -- Matt Nathanson

Oh, la bohème

2006-09-30T15:38:00.000+02:00

Antes de que comece a botar o clásico rollo sabeliano que nin vos vai nin vos vén, quero ofrecerlle ao amigo Captain Ross unha ovación, tres xenuflexións e dúas olas por colgar o grandioso vídeo dos créditos finais de Songoku, ademais, en galego, coma o aprendimos todas as da clase en 5º de EXB para cantala nos recreos. Graciñas e a seguir emocionándonos ;)

Ben... Imos ás novidades...

Non sei se comezar contando todo o que durmín, todo o que dixen que ía facer e non fixen ou a fiebre que tiven ontes e que impediu a noite das caipiriñas. O caso é que unha pensa que tras case unha semana sen actualizar debería ter algo que contar, pero, sorprendentemente, non é así.

Facer, o que se di facer, non fixen chispa, iso si, comecei unha organización mental e axendil digna do PDA máis sofisticado e da asistente persoal máis competente. Escribín o que teño que facer na miña axenda (moleskine querida). O mesmo en varios días, claro, porque como non fixen nada tiven que pospoñelo todo. E cheguei á conlusión definitiva que podería solucionar todos os meus estreses de querer facer-facer-facer e ver que non faigo-non faigo- non faigo:

Voume dedicar á vida bohemia

Oh, là, là, mes petits! Mais oui! La bohème!

Ou algo parecido.

Si.

Decidín que me vou dedicar ao arte puro e duro. Varias horas ao día, incluso. Estou vendo que necesito cubrir un número de horas equivalente a unha xornada de traballo facendo algo que poida ter unha certa productividade para evitar a hiperactividade, o exceso de cafeína e as idas de olla varias, para que os momentos de ocio e as fins de semana teñan sentido e para non caer na honguedade perpetua, que é unha espiral moito peor que a espiral de perdición.

Qué mellor que sacar adiante proxectos inacabados!! Non quita que vaia mandar CVs varios para, esperemos, algún día, ter un traballo deses que proporcionan ingresos (a ver se cotizando, dunha vez, no canto de engrosando as listas de becarios-precarios españois).

Así que, mentres tanto, penso deixar os dedos no teclado e cheirar a augarrás todos os días. Ata que se me seque a lentilla e se pegue ao ollo ou ata que me caian os brazos. Pero con moitas ganas, iso si.

Como todo bon plan, comeza o luns.

Hoxe chámame o sofá e, se cadra, os Sims, a ver se aprendo a xogar dunha vez.

Boas noites... ou Лека нощ!, seica

art is why i get up in the morning
but my definition ends there
you know, it doesn't seem fair
that i'm living for something
i can't even define

out of habit -- ani difranco

And true, it may seem like a stretch,
but it's thoughts like this that catch
my troubled head when you're away,
when I am missing you to death

such great heights -- the postal service

_________________
*Para quen queira entender todo isto un pouquiño máis... Non é perfecto, pero traduce :) (Click!)

A Outra

2006-09-24T11:51:00.000+02:00

Ela estaba por alí antes de que chegara eu.
Por suposto que a miña intención non era botala, nin moito menos. Nin ocupar o seu lugar, claro que, se cadra, ela debería ter máis claro cal é o seu lugar e deixar un pouquiño para os máis.
Qué culpa lle teño eu se se pon toda posesiva, veña a queixarse e queixarse cando estaba eu para que el lle fixera caso. Dábanme ganas de explicarlle que eu só estaba alí de paso, uns días, que hai para as dúas, vaia, pero pasaba de mín.
E o resto tampouco intentaban poñerlle amaño á cousa, facerlle entrar en razón, dáballes a risa co bon do conflito, con que entrase no cuarto queixarse e o perseguise dun lado a outro.
Eu intentei manter as distancias, claro está, pero quero deixar ben claro que a respectei en todo momento. Intentei ser riquiña, en serio.
El dixo que se cadra nos teriamos que pelexar para aclarar as cousas, para que quedara só unha... Moi gracioso, a verdade, pero, pensado friamente, teño as de perder... Coa alerxia que me dá o pelo de gato, ten a partida gañada. E sábeo.

De todos xeitos só estiven no seu territorio uns días. Agora xa debeu quedar tranquila mentres eu, coma o outono, me vin ontes para a capital. Beluka in Mandril. Yeah, baby.

Por ser, a semana pasada foi algo estrés, con tanta despedida en Vigo, tanta melancolía xunta (si, outra vez, que pasa?), pensando en ter só un día para desfacer a maleta e volver facela, perder outros tres Trivials máis (me fustiguen, por favor), máis despedidas familiares, ir a Santiago o venres e erguerme ás 5 da mañá o sábado para coller o vuelo das 7:30. Só con pensalo xa me daba por comer as uñas ata o codo.

Pero agora xa estou aquí. Xa poido acougar e comezar a buscar cousas que facer para encher os días antes de tolear. E a buscar onde vivir. E ver como sae esa entrevista...
É todo emoción e novidade, nova etapa e novas sensacións... Máis un pouco de Mellon Collie pero sen Infinite Sadness ;)

[Hoxe hai varias músicas...]

Sun is in the sky
Oh why, oh why
would I wanna be anywhere else?
LDN -- Lily Allen

Zu deinen Füssen red ich mich
Um Kopf und Kragen
Ich will in deine tiefen Wasser
Große Wellen schlagen
Nur ein Wort -- Wir Sind Helden

and i realized that night
that the hall light,
which seemed so bright when you turned it on,
is nothing
compared to the dawn
which is nothing
compared to the light
which seeps from you while you're sleeping,
cocooned in my room
beautiful and grotesque, resting
Pulse -- Ani Difranco

Beluka e os corpos rosados

2006-09-13T21:24:00.000+02:00

Hoxe non din.

E quería.

Pero prometo deixar algo

para as paredes familiares

antes de marchar.

Ese non.

Ese é para unha princesa.

Some times we forget what we got

And who we are and who we are not

I think we got a chance to make it right

Keep it loose

Keep it tight

Keep it loose, keep it tight -- Amos Lee

No me arrepiento

2006-09-13T18:49:00.000+02:00

Todo ten a súa explicación.
Lembrades aquel verán de 2006 no que a web de Jason Mraz ofreceu estupendos premios para unha montaxe feita co seu video Geek In The Pink??

Seguro que non.

O caso é que había que mandar fragmentos de video que se mesturaban co videoclip orixinal cargándoos na páxina do devandito artista. Despois de cabezazos mil contra o portátil e innumerables intentos, non conseguín colgar a nosa obra.

Por iso, xa que me deu que facer cortar os cachiños de video e para lembrar o ben que o pasamos, déixovos botarlle unha ollada á grande carallada.

Curiosidades? Si, a que fai o robot de xeito recurrente son eu. E non me arrepinto. Non teño vergonza.

Teríamos gañado, fijo... qué arte!

A banda sonora queda clara, non?

Herodes era un incomprendido

2006-09-10T22:13:00.000+02:00

Hoxe estou un chisco atormentada.

É o que pasa cando, no canto do despertador (que xuro que non soou), te espertan os berros dos nenos do colexio, que máis que no recreo xuraría que estaban no potro de torturas. Había unha nena en concreto á que lle deberon quitar a pel a tiras. E era unha... naide máis pode pegar semellantes alaridos, a menos que sexa unha arpía ou unha serea fóra da auga (dentro seica cantan).

Mañá espero estar fóra da cama antes do recreo ou corro o risco de recurrir á automutilación e perforarme os tímpanos cun pilot para non oír aos tenros infantes. Por qué carallo vivirán meus pais enfrente do colexio...

Ademais, se esperto abondo cedo ata poido ver El Gran Héroe Americano, que descubrín que o botan ás 8 da mañá (problema de insomnio do domingo). Cousa máis kitsch (hortera, para os profanos) na vida vira... Sálese. Mirade se non o careto que ten na foto... A que dá ganas de madrugar?

Cambiando de tercio, pero sen deixar de fascinarme pola expresión facial do meu novo heroe, quero salientar que gañei un Trivial. Unha de oito, pero unha, á fin e ao cabo. Unha pequena recuperación da honra perdida, mancillada, incluso, a semana pasada.

Esta semana baixarei ao Muíño con ánimos renovados e disposta a igualar o marcador. Beluka é o único animal que tropeza oitocentas veces na mesma pedra (porque son unha zoupona) e encima non aprende. Pois non.

Sempre me queda pensar que noutras actividades lúdico-festivas non me vai tan mal.
Os máis listiños xa adiviñastes que me refiro ao paisaniño da foto, o meu querido, amado e incomprendido Príncipe de Persia. Digo incomprendido porque lle andan botando a culpa da movida das areas e eso fora un instigador que lle fixo liberalas. Ademais, estalle poñendo remedio, jobá. Neste de ahora vai ver se amaña todo, porque se non mátao o Dahaka.
Sinceramente, dudo que o mate, porque aínda hai despois o das Dúas Coroas... Claro que se depende da miña destreza, vai listo o príncipe...

En fin... desculpade o episodio friki... É o meu Geek Within que en ocasións me absorbe.

Falando de geeks... Aínda a risco de ser condeada a morte polas outras protagonistas do vídeo, estou preparando a montaxe do inacabado "Geek in the pink" , que non dera colgado a tempo para o concurso, pero que sempre ha ter o seu aquel.
Déixovos tempo para prepararvos psicolóxicamente... Falta vos vai facer, crédeme.

Anda... É posible escribir un post enteiro hoxe sen mencionar o 11-S? Déixollo á deusa Ani (click!). Eu hoxe simplemente me alegro porque por fin choveu.

on the day that america
fell to its knees
after strutting around for a century
without saying thank you
or please

self-evident -- Ani Difranco

I walked the streets before I ever knew your name
And now since you've been here they never look the same
I was born without you
I was born without you
I was born without you
Why can't I live without you now?

I was born without you -- Tracy Bonham

Ela tiña unha historia detrás

2006-09-08T19:53:00.000+02:00

Lembro que foi en Madrid, na mesa do salón da casa de meus tíos, un día caluroso.
As follas que escribín dinme, nunha estraña e case ilexible caligrafía, que era o 12 de setembro de 1997.
A historia non me encanta, pero a imaxe da muller, un mísero e minúsculo boceto nunha cuartilla a cadros, case me pedía que a reinventase e lle dera importancia.

Eu intenteino. E de paso reinventeille a historia, nove anos despois.

Mírame.
Non hai outra no museo. Mira cun ollo porque co outro durme.
Mira e namora.
Pel de neve, branca, suave e perfecta. Formas de montañas.
É a miña serea.
A miña serea que fai sinais na noite co seu ollo de faro.
Os barcos dos seus beizos ameazan bicar.
Bícame.
Bícame como me miras.
Ela bícame con todo o corpo. Mesmo as costas, reflectidas no espello, me bican. Nádegas de meniños que ten dentro.

Shhhhh.
Ela escoita. Goza do silenzo.
O cabelo non é loiro. Non é moreno.
O cabelo é de outono coma a súa pel é de inverno.
Busco o verán e a primavera.
Onde está a primavera?
Os ollos son o verán, son o mar, azul e verde e grande que nas pupilas se fai pozo, un pozo profundo para submarinos e peixes.
Eu non teño un submarino pero podo ser un peixe.
Déixasme ser un peixe?

Podo tocala. No meu maxín podo tocala e é de seda.
É coma regalicia recuberta de seda. Si.
É doce, é amarga, é pegañenta e eu estou pegado a ela.

Ela mírame.
Non hai outro cavilador no museo.
Mírame cun ollo.
Co outro chora.

_________________

Asineina pero poida que non a terminara. Penso en borrar o espello e deixar un fondo liso, se cadra de espirais da atmósfera que a rodea, pero todo coa mesma cor... Acéptanse suxestións e ideas.

Aínda me queda un lenzo en branco. Para mañá :)

E hoxe... máis Trivial?? A ver se gaño algunha (grrrr)

Shot down
-it's just such a shame.
I bet you feel no pain.
Mercy!
Shot down
-it's just such a shame.
I'm losing at this game.
No fair! Why don't you seem to care?
Oh! Oh Goddamnit! I think I've lost it!
Oh God! Goddamnit, I think I've lost you!

Oh Goddamnit -- Hot Hot Heat

A tola dos pinceis presenta...

2006-09-06T12:00:00.000+02:00

O primeiro momento pincel destas vacacións.
Ao segundo quédanlle un par de tardes de augarrás
e dedos verdes.

you keep imagining

that pretty soon you will just disappear

and thinking that one thing

is what saves you from

your fear of being here

you're here for now

here for now

here for now -- ani difranco

Polo menos hai un xamón

2006-09-05T21:47:00.000+02:00

Esta vez non me vou desculpar por non escribir.

Só faltaría, tendo en conta o meu estado.

melancolía. 1. f. Tristeza vaga, profunda, sosegada y permanente, nacida de causas físicas o morales, que hace que no encuentre quien la padece gusto ni diversión en nada. (Home… en nada, nada… tampouco)
2. f. Med. Monomanía en que dominan las afecciones morales tristes. (Ein?)
3. f. ant. Bilis negra o atrabilis. (Quéee???)

Non sei se dou algo de pena con iso, pero tampouco debería darvos moita. Certo que me pon tristiña e melancólica irme de Vigo despois de 7 anos (que se dicen rápido!), pero non marcho á guerra, precisamente. Por se alguén perdeu ese dato, marcho a Madrid facer un Máster (aforrade as coñas con “del Universo”, “de Augusta” ou “& Commander”, seimas todas), e ben contenta que vou.

Pero ese é o problema! A grande dicotomía entusiasmo-tristeza, nostalxia-emoción que me ten máis estresada e hiperactiva que a rana Gustavo de tripi. Inda por riba, non é que teña unha grande lista de actividades para matar o tempo en Cervo (que tampouco e Disneylandia) e como roia unha uña de aburrimento hei comer ata o codo.

O caso é que o 31 de agosto foi o meu super-último-día. Último día no traballo e último día no piso. Día de carga e mudanza. Sorprendentemente, din metido todo no coche. Cómpre salientar que “todo” eran moitísimas cousas e que o “coche” é un Fiat Punto, que por moito que eu lle chame a Furia Branca iso non aumenta a súa capacidade. Só quedaron en Vigo a tele e a silla. Aplaudide a proeza/loita contra as leis do espazo, por favor.
Coma se dunha película estilo Thelma & Louise se tratara, sentei ao volante da furia e emprendín a viaxe. Sen Louise, claro. Ou sen Thelma (Non sei cal era cal, pero quedo con Susan Sarandon que me cae mellor e está casada con Tim Robbins). Tardei como 3 km en soltar a lagrimilla, aló por Rande, ao pasar baixo as estruturas metálicas que semellaban portas. Para máis inri, non puidera lavar as mans trala mudanza e parecía un Joe, así que a cada bágoa que enxugaba coa mao creaba un sulco negruzco na cara.
Sequei bágoas, respirei fondo e seguín, en modo Roadtrip, cantando a berros coa miña pouco dulce voz. Foi emocionante tirar do Escapology de Robbie Williams, por aquelo de que fora o cd estrela dunha pseudo-roadtrip de miña irmá e miña á capital do reino hai uns anos. Iso si, aló por Abadín caín de novo. Esta vez hipando e saloucando e todo, notando como se me inchaban as pálpebras, pero sorrindo ao mesmo tempo. Qué carallo, se choro é porque eses 7 anos foron cojonudos.

E pa’ o pueblo.

A tomar Estrellas nun Muíño-Pub de máis de 400 anos, baixo a ollada de San Pascual Bailón.

A botarme a perder andando ou movéndome cero patatero e cortando xamón a todas horas (iso si que non cho tiña eu en Vigo…).

A matar o tempo reencontrándome cos pinceis… ou máis ben convertíndome na Tola dos Pinceis… Vou polo segundo cuadro en catro días, cheiro a augarrás e teño os dedos verdes… Encántame!!

A mandar currículums e a buscar piso… que de algo e nalgures haberá que vivir en Madrid.

A ganarlle un Trivial ao Alberto… a ver se desta vai. Que me vaian abrindo unha Estrelliña fría para acender a neurona que chego ao Muíño en 0.2.

Bicos, nenos e nenas, dende a emocionante dicotomía da melancolía e a expectación.

I'm a victim of my imagination
These walls are talking but
I'm hallucinating

Exhausted – Joseph Arthur

Could it be I like you?
It’s so shameful of me, I like you
You’re not right in the head and nor am I
And this is why I like you

I like you – Morrissey

C'est la fin (fundido a negro... corten)

2006-08-12T21:52:00.000+02:00

Vale. Reconózoo. Esta falta de actualización merece unha fustigación completa, con látigo de doce colas con bólas con pinchos nas puntas incluído. Pero teño unha excusa.

En serio.

O caso é que esto se acaba, queridos amigos. A fase de Beluka en Vigo chega á súa fin, exactamente o xoves 31 de agosto ás 5 da tarde, ouso aventurar. Tras sete anos (se non levo mal a conta), chega a mudanza á capital do reino onda a outra irmá Panizo, precedida por unha estadía na casa dos pais e, cómo non, outra visita á cidade olívica. Daquela si que han caer lagrimillas…

Dende que abandoei a blogueridade, máis que nada por obriga (alguén devolveu o router e quedei soíña e sen interné nin teléfono fixo na casa), pouco fixen de proveito, máis que descubrir a comodidade nos tacóns de dez centímetros e saír ata convertir os sábados e domingos en días case inexistentes. Léase: atrapada na espiral. Ou el cuerpo las hace, el cuerpo las paga. Tú sabrás lo que te haces, que diría a outra.

Por se alguén non lembra que houbo festivos hai pouco, recórdovolo eu. Grandes festas en moitos sitios, entre eles, Cervo. Aló fun, na Furia Branca, disposta a unha grande comilona de festa. Pouco sabía eu de cómo remataría o martes de festa, con Singstar incluído, dando boa conta de albariño e cervexa ata que o pouco raciocinio que me acompañaba me alentou a dirixirme á casa. “Ibas algo chispita”, me dixo o señor Emilio. Papá, chispita non era a palabra. Chisporrotón, como dixo Mamá, pode ser.

Outra historia foi a Queimada, grande festa onde as haxa e, para os que non estean familiarizados con ela, festexo de interese turístico en Galiza. Aí cumprimos con máis Singstar (vicio, vicio) e outra tanda de zumo de cebada. Foi un gran día, pero admito que non quedei totalmente satisfeita xa que, tras apostar o día anterior (con firmita en papel e testemuñas) que ás 5:15 estaría na camiña, facendo honra á responsabilidade por ter que ir a Vigo conducindo ao día seguinte, perdín estrepitosamente. Espero que os apostantes esquezan que teño que bailar en minifalda na barra do Muíño. Porque non quero. Porque debería coñecerme abondo para saber que na Queimada ás 5 da mañá non vou estar deitada. Serei burra.

Iso sí, aproveitei os días na casa para recoller e atopar cousas case perdidas ou dadas por olvidadas e lembrar vellos tempos, e para revelar fotos e poñérme mítica. Éche o que teñen as despedidas, a pesar da emoción do cambio. Beluka vai a Madrid e vai a por todas. Másters a mín, ja!

Parece mentira, pero iso é todo. Últimos días no traballo, últimos días en Vigo. Unha ceniña o venres, outra o sábado, saír menos do prometido e moito (pero que moito) pataqueo e honguedade dominguil coas sobras da pizza de ontes incluídas.

E mentras escribía todo isto (en Word, para levalo ao curro e colgalo mañá) un certo ex-compañeiro de piso deixoume sen microondas, sen tostador e sen plancha. Xa marcharon os dous hai uns días e, como dicía aquela canción, this house is not a home sen eles.

Snif.

A toda a xente que coñecín aquí, léadesme ou non, quérovos con locura e vouvos botar de menos antes e despois de cada unha das mil veces que vos virei visitar. Non quero poñérme nostálxica ou triste antes de tempo, pero paréceme inevitable…*

Muá!

he said [ani], you've gotten tough
'cause my tone was curt
yeah, and when i'm approached in a dark alley
i don't lift my skirt
in this city
self-preservation
is a full time occupation
i'm determined
to survive on these shores
you know i don't avert my eyes anymore
in a man's world
i am a woman by birth
and after nineteen times around i have found
they will stop at nothing once they know what you are worth
talk to me now
i played the powerless
in too many dark scenes
and i was blessed with a birth and a death
and i guess i just want some say in between
don't you understand
in the day to day
in the face to face
i have to act
just as strong as i can
just to preserve a place
where i can be who i am
so if you still know how
you can talk to me now

talk to me now -- Ani Difranco

_______________________________________
*Intentarei ser breve e limitarme a uns poucos… Cunha letra moi pequena que só poida ler eu...
Álex, aínda que esteas lonxe, ti es Vigo para mín e non teño recordos sen ti nesta cidade. Quérote e estou contigo en Londres, en Kuala Lumpur ou onde queiras marchar.
Ra, princesa, amiga, fotógrafa, fermosa persoa que sempre estás aí. Eu tamén estarei aí sempre. Non o esquezas, por favor. Quérote.
Rouf, meu neno, calquera cousa que escriba quedará pequena. Ti xa sabes todo o que che podería dicir. E todo é verdade. Quérote.
Ali, xuntounos a casualidade e non sabes cómo me alegro. Cómete Irlanda e o puto mundo, porque ti o vales e porque me demostraches que o tempo non ten que ver para coñecer e querer a alguén. E ti sábelo ben. Gracias por celestinear, déboche unha.
Landry, tu vas me manquer tellement. T’es le frère que j’ai pas eu, mon copain, mon colloc et mon compagnon de brocouillage et, enfin, de tout. On s’a amusé bien. Je t’aime.
Märt, a veces pienso que es una pena que no nos conociésemos más durante la carrera. Cualquier momento es bueno. Te echaré de menos. Danke für alles, du bist la mejor y te echaré muchísimo de menos.
May, Dani, Ana, Marcos, Bea, Anxo, Santi, Aldara, Paola, Xela… puf… aínda me vai esquecer alguén e pido as máis fondas desculpas, pero tanto repensar palabras vaime sacar a lagrimilla e non quero. Hoxe son todo amor e é todo para todos vós. Hoxe e sempre.
Alek, acabas de timbrar… Xa che abro…

Bate, pica, fija e dá esplendor

2006-08-10T20:11:00.000+02:00

Voume sincerar.

Estou escribindo para ver se me dan as 11 e non resulta penoso deitarse. A opción B é ir ao sofá e durmir tele, coa excusa de "ui! quedei durmida! (non era a miña intención sobarme ás 10:30! claro que non!)". Menos mal que eu durmo coma un vacoliño a pesar do calor, e hoxe vivo nunha honguedade considerable. Non me enorgullezo, pero non me avergonzo.

O estado hongo en grado 1 foi máis psicolóxico que físico, porque os paseos que me din coas alzas/elegancias (i.e. sandalias de 10cm de tacón) non foron poucos. Que logo digan que non faigo exercicio (guiño + "pro-cutis", deixo caer, así coma quen, dedicatoria pa' xente rubia...). Supoño que iso sumado á calor extrema combinada con vapores de Thermomix pode mesmo facer que unha perda grasilla, coma se dunha faixa da teletenda se tratase.

A Thermomix... Flipante invento. Eu cheguei á metade da demostración, pero deume tempo a lembrar todas esas veces que levantei claras á mao ou que tardei e sufrín para conseguir unha das miñas perfectas bechameles... Ao bon do aparello fáltalle sacar un par de braciños e comezar a limparse só cando remata.
Ademais, creo que o feito de asistir a unha demostración de Thermomix, coma se dunha reunión do Tupperware se tratase, marca un hito na miña vida, un antes e un despois. Coma un rito de pasaxe á madurez marujil, a pérdida da virxinidade a un nivel psicolóxico profundo. Xa estou lista para aprender nomes de árbores e flores, Mami. Casi me ule a madalenas e nin sequera é meu o aparato.

Parece que o plan A funcionou... pero aínda así, paso ao B e vou ver que poñen na tele.

Non se pode ser máis hongo. Seta. Níscalo!

Pérdida da coherencia lingüística.

Vou abortar a misión blogueira e poñer B en marcha. Xa.

Déixovos unha foto dun gran regalo de cumpleanos...

Vale que mo pedín, pero a ilusión que fai é a mesma.

Fantastischen, diría eu, incluso.

could we

take a walk

could we

have a talk alone

in the afternoon

could we

have a seat

why, yes, be my guest

you can hold my hand

what a dream

in the grass

we kissed

fell in love too fast too soon

love full bloom

should we get up

let's wake up

let's get dressed

i'll let you walk me up the street

back home

thank you

it was great

let's make another date

real soon

in the afternoon

Could we -- Cat Power

Cenicienta e o peixe paiaso

2006-08-08T23:03:00.000+02:00

Dende que o vento comezou a traer cinza polo aire a Vigo, vivo nun estraño estado de ansiedade. O domingo, momento post-post, a situación tornouse un tanto insostible.

Léase: Ás 6 da tarde non se vía chispa. O ceo estaba dun gris amarelento noxento e todo ulía a monte queimado. De feito, mesmo chovía cinza.

Aínda que sabía e sei que o lume non ha chegar á cidade, o propio ambiente dá un rollo apocalíptico moi chungo. Menos mal que despois saín relacionarme con seres tridimensionais e se me pasou o tembleque nervioso da man esquerda. De todos xeitos, cousas que me pasan algunhas veces cando os meus nenos marchan e quedo soa no piso, non fun quen de durmir na miña cama e optei por abrir o sofá-cama, botar a mantita mexicana por riba (por costume máis que por frío) e poñer o dvd de Buscando a Nemo. Menos mal que a vin máis veces, porque non o cheguei a atopar. Cando espertei eran as 5:30 da mañá e as voces de Dory e Marlin preguntaban polo menú principal do dvd. Unha e outra vez. Debían levar facéndoo como tres horas. Por dúas horas non merecía a pena mudarme á cama, así que puxen a teletenda e durmín o restform e non sei cantas cousas máis.

Ontes púxenlle unha solución semellante, con cañita, cea no tamarindo e boa compañía. Claro que esquecín a ventá aberta e o meu salón se convirteu nun paraxe semellante aos arredores do Krakatoa, con folliñas calcinadas polo chan incluídas e montes de cinza coma se me andaran a fumar polo parqué corenta ananos.

Solución: Comer ás 5 da tarde despois de limpar tooooodo o piso de novo. Vivo coa aspiradora pegada á man.

A verdade é que hoxe a cousa estaba mellor e a tarde levouse ben, traducindo o currículum de Ali e as asignaturas de enxeñería de minas (as cousas que estudia a xente, a verdá...).
Pero o bo non durou e hai unhas horas, cando saímos tomar algo, volveu a cinza.
E con ela o meu estrés.
E aquí me tedes, posteando para pasar o tempo, cunha tila de tres sobres (InfuRelax, lle chaman... pero todo efecto calmante é psicosomático...) e Nemo aínda metido na Play para pasar a noite no sofá.
Así e todo, só teño que pensar que todos os papeis dos Erasmus do ano pasado están arquivados para durmir ben.

Boas noites :*)

and it's alright if
you're undecided
or if you're scared
that you might like it
or if it's true
i ache for you
it's getting late
anticipation
and if we talk
communication
and then you'll know
i ache for you
and i'm tired
of so much wanting
and what if -
don't even think it
but why not?

Ache for you -- Ben Lee

A Espiral

2006-08-06T17:01:00.000+02:00

A RAE (á cal aprecio pouco pero sempre recurro) define unha espiral como:

f. Curva plana que da indefinidamente vueltas alrededor de un punto, alejándose de él más en cada una de ellas.
f. Sucesión creciente de acontecimientos.

Falta, non obstante, unha acepción menos estendida pero igualmente importante que combina o concepto de espiral como curva e como sucesión de acontecementos. É dicir A Espiral. "A" maiúsculo e "E" maiúsculo.

f. estar na/nunha ~. Atoparse atrapado nunha sucesión de actos de perdición, tales como saír ata altas horas da madrugada durmindo menos do necesario, aos que o suxeito se vai afacendo, sumerxíndose así nunha vida de fins de semana de grande intensidade nos que non se descansa o necesario e se cometen gran cantidade de excesos.

Pois aí estou eu. No vórtice da maldita espiral da perdición. E cando un está na espiral non vale de nada dicir que está canso ou que só vai tomar unha, porque nunca é unha e nunca é un ratiño. Se segues o instinto da marcha nocturna e saes, a espiral arrastrarate ata máis aló das 7 da mañá, sen necesidade de realizar actos esponxiles alcohólicos (i.e. tomar copichuelas).

Non teño claro cando comezou a espiral, pero sei que este último capítulo empezou o venres cunha cena perfecta e ideal no Gastravaganzza, cunha compañía inmellorable. Posteriormente, uninme a outro grupo de amistades na miña casa para "tomar algo". Reitero o perigo desta frase, que nos levou a todos a un "tomar algo" ata xa entrado o día, aló polas 8 da mañá. Nin madrugada é xa. Léase: deiteime máis tarde do que me erguera. Bieeen.

A perdición non se detivo o día seguinte, a pesar de que, despois de durmir moi pouco e ir pasar a tarde á praia, estabamos todos moribundos. Houbo algunha baixa, iso si, pero o resto saímos, ilusos de nós, pensando que aguantaríamos pouco. Quen nos ía dicir que acabariamos dándoo todo no Vademecum ata ben entradas as 7... Quen mo ía dicir a min, que á 1, de volta na miña casa despois dunha excelente tranqui-festa-pincho no piso novo de Reichel para festexar os cumples, me queixaba de dor de cabeza e cansanzo... O que non amañe o ibuprofeno, que non o intente amañar o home.

Nestas estamos. Abstívenme da mini-excursión á praia para ver a final de skate e vou ver se limpo algo do meu piso, casa de okupas de fin de semana ós que estou encantada de coñecer.

Imos aló.

Un biquiño húmido para Galiza a ver se deixa de arder. Morte aos pirómanos e a todos os que destrúen a herencia dos nosos fillos.

i'm going to turn and walk away
you wait 'til i am far along
then run and come and catch my arm
and say you'd die if i were gone

Make me stay -- Ani Difranco

Leccións de beleza (I)

2006-08-03T19:28:00.000+02:00

Hoxe atopeime coa Doutora Amor, que vale para máis que consellos románticos, e estivemos falando dos pelos, ese detestado elemento que arrincamos ou cortamos sen pudor cando emerxe polo corpo pero que cando está na cabeza adoramos e coidamos ata saciedade.

Eu comenteille o meu gran trauma coa combinación pelo-sombra. Explícome: por que, por moi depilada que vaia unha (eu), se un día pon vaqueros, milagrosamente, ao día seguinte, os pelos das pernas medraron e reproducíronse cal colleita de tempada? Paréceme fascinante. Non lle pasa a todo o mundo, seica, pero é que eu me vexo tan espléndida e libre deles un día e, ao seguinte, se puxen pantalóns longos, xuro que se multiplican de forma asombrosa.

Ela díxome que ao mellor é paranoia miña e que o rollo é que non me fixo tanto neles o día antes, e que unha sempre se ve máis pelos dos que ten. Seica é coma cando te miras ao espello e non ves nada raro, pero que se miras de preto unha cexa che parece mesmo ver cómo saen os pelos e xa non podes saír da casa sen depilala.

Poida que seña paranoia, pero é un feito demostrado que cando tes as pernas á sombra saen reforzados. Coma cando miña irmá dislocou a rodilla e estivo non sei canto tempo cunha movida na perna e cando a quitou tiña a selva amazónica pelil nunha perna e a outra estaba normal. Ao mellor é que esa situación, nalgunha xente, coma min, se extrapola e os pelos se emocionan só cun chisco de sombra.

A doutora Amor díxome que ese comentario é unha gilipollez e que se me vai. Non lle dixen que non fora certo, pero aínda así fixen un experimento a curto prazo para demostrar a miña hipótese: depilación (con maquinita depiladora) e hoxe vaqueros.
Máis de 24h despois... as miñas pernas seguen igual de estupendas ca ontes. Aínda así, non caio da burra e esperarei polo experimento de comprobación da hipótese pelo-sombra a longo prazo. Xa vos contarei como sae.

Polo de agora, vou deixar estar o tema. E mañá, para a supercea que temos preparada, poñerme luminosa, elegante e mesmo glamurosa. A doutora non vén porque ten cousas que facer o sábado cedo, pero a ver se lembro invitala a un café esta semana, que, ademais, estou soa no piso porque os meus meniños marchan vacacionear.

A próxima será unha lección de beleza de verdade. Poida que mesmo se anime a escribirme un post a doutora, aínda que ultimamente ten tantas consultas amorosas que lle queda pouco tempo. Pero di que para min sempre ten un anaco. Mira que é simpática ela...

Sentimental waking up or sleeping in a coffee cup
It seems
You're so high the sky is scared
And now you're in my nightmares and my dreams
Still you are the only thing I need
You give me chills
And then you leave me cold
Still you are the only thing I feel

Chills -- Ben Lee

I believe in memories
They look so, so pretty when I sleep
And when I wake up
You look so pretty sleeping next to me
But there is not enough time,
And there is no song I could sing
And there is no, combination of words I could say
But I will still tell you one thing
We're better together.

Better together -- Jack Johnson

Aftermath

2006-08-02T11:37:00.000+02:00

É unha palabra que me encanta. Como procrastinate.

Significados:
procrastinate.- deixar para mañá o que un debería estar facendo hoxe.
(non só unha gran palabra senón un exercicio de espírito! unha forma de vida!)
aftermath.- consecuencias dun evento, polo xeral catastrófico.

Penso que son as palabras estrela de hoxe. Porque sigo procrastinando mentres o montón do correo se derrumba (literalmente) e porque o día de celebracións deixou un despojo belukil que durmiu dúas horiñas.

Arrepentimento 0%
Diversión 150%

Como que por que?

Merecida celebración, nenos e nenas. Cañitas, regalos (emoción), cena no Porco (local recomendado nas vosas visitas á cidade olívica... ese bocata de xamón asado!), concerto dos Pet Shop Boys (moi ben, moi ben, si señor), longas esperas de taxi e diversión nocturna.

Lado negativo: que hoxe debería ir á praia (que fai miiiiiiil que non vou) pero xa me vexo atrapadísima no sofá. Intúo que mesmo pode ser día de baba en cojín (sinto a desagradable imaxe, pero son cousas que pasan).

Alotontoalotonto, son as 12:15 e eu sigo procrastinando. Fatal.

Al tajo. Ou ao miño.

Millóns de felidades e bicos para a miña Iria e para a miña Reichel. Unha é vella coma a constitución e a outra coma a Guerra das Galaxias. E ontes entereime de que eu son vella coma a MTV.

Onde hai clase...

Bicos :)

If you've done nothing wrong
you've got nothing to fear
if you've something to hide
then you shouldn't be here

Integral -- Pet Shop Boys

Bonus Track: un must. Esta vai enteira, porque copiar e pegar é moi fácil. E sempre fai ilu resaltar cousiñas que a unha lle molan...

i search your profile
for a translation
i study the conversation
like a map
'cause i know there is strength
in the differences between us
and i know there is comfort
where we overlap

come here
stand in front of the light
stand still
so i can see your silhouette
i hope
you have got all night
'cause i'm not done looking,
no, i'm not done looking yet

each one of us
wants a piece of the action
you can hear it in what we say
you can see it in what we do
we negotiate with chaos
for some sense of satisfaction
if you won't give it to me
at least give me a better view

come here
stand in front of the light
stand still
so i can see your silhouette
i hopeyou have got all night
'cause i'm not done looking,
no, i'm not done looking yet

i build each one of my songs
out of glass
so you can see me inside of them
i suppose
or you could just leave the image of me
in the background, i guess
and watch your own reflection superimposed

i build each one of my days out of hope
and i give that hope your name
and i don't know you that well
but it don't take much to tell
either you don't have the balls
or you don't feel the same

come here
stand in front of the light
stand still
so i can see your silhouette
i hope
you have got all night
'cause i'm not done looking
no, i'm not done looking yet

Overlap -- Ani Difranco

Un cuarto de século

2006-08-01T09:43:00.000+02:00

... que se dice rápido.

Entra agosto e, a iso das oito da mañá, polo que me contou Mami, fágome un ano máis vella. E van 25. Que ten rima fácil.

Por agora estou a celebralo eu soa. Mesmo peguei un gorro de cumpreanos no monitor da oficina. Se queredes unirvos aos festexos, non tedes máis que imprimilo, poñelo e dar un par de chimpiños de felicitación, seguro que me chegan.

Instrucións:
Facer click na imaxe para que se amose a tamaño completo.
Imprimir o moderno e orixinal gorro de cumpleanos belukiano.
Admirar o seu deseño e colorido.
Recortar.
Darlle forma de chapeu (é necesario moito celo e/ou habilidade, abstéñanse torpemotrices e persoas con tendencia a ferirse co material de oficina).
Poñelo, se un non ten vergoña (podes agarralo ao pelo con clips para conseguir o auténtico efecto "cumple na oficina"!!)

Tamén se pode deixar por aí para ver se alguén pregunta que é e se une á festa, que polo de agora consiste en arquivar, dar credenciais Erasmus e ter sudores fríos cada vez que vexo os montóns de cousas por facer, que, por algún estraño motivo, nunca tenden a minguar.

O tempo tampouco está acompañando moito por agora, ben o sei, que estou no CUVI e está illado pola néboa e asediado por unha poalla noxenta, pero ha mellorar. De todos xeitos, como di a canción, no one's gonna rain on my parade, ou no meu belubirthday, que pa' o caso é o mesmo.

Así que toca voltar aos "ori bos días" e os papeis varios, xa o celebramos con cañitas esta tarde.

Parabéns para mín e bicos para vós.

they say goldfish have no memory
i guess their lives are much like mine
the little plastic castle is a surprise every time
and it's hard to say if they are happy
but they don't seem much to mind

Ani Difranco -- Little Plastic Castle

E estas son as cousas coas que me sorprenden meus pais...
Fai moita ilusión cando atopas un correo novo
antes de te deitar cunha homenaxe semellante.
Graciñas. Quérovos :)

Todo n

2006-07-22T12:41:00.000+02:00

Admítoo, jodeume que Pedro actualizase antes ca mín. Entre outras cousas porque tiña preparada unha frase introdutoria aludindo á súa falta de renovación e, ala, vai e volve ás andadas.

Pois mira, dáme igual. Agora xa foi, Marica non chores.

Eu dispóñome a renovarme (o morir!), con todo o meu orgullo e coa esperanza de que o meu estado neuronal, a golpe de mediodía do sábado e acabada de levantar, sexa óptimo.

Factor importante: deiteime ás 7:30
Factor importante (II): levanteime ás 11

Logo...

N2= 7:30

Pero non é tan fácil, xa que:

N2= [S+(Cx4)+(Wxn)]n

Donde N2 é a noite de ontes e S é cóctel de sandía. Todo "n" veces. ∞. Ad infinitum. Ou hasta as 7:30. Iso si, curiosamente, [S+(Cx4)+(Wxn)]n non é sempre nin necesariamente igual a 7:30. Podería ser peor.

A combinación dos factores en N2 cos locais en V (sin elevar a nada, só V de Vigo) foi moi satisfactoria aínda que melancólica ao mesmo tempo. É a cousa das contínuas despedidas, que agora son as últimas despedidas, que me pon mítica, melancólica e nostálxica e me falta ir inmortalizando o mundo cunha polaroid coa lagrimiña pingando. Quen me dera unha polaroid, agora que o penso...

E vós diredes, vale, moi ben, N2 totalmente controlado, pero qué pasa co resto de J no que estiveches perdida?

A verdade é que non estades pensando nada semellante porque non vos interesa, pero estamos ao que estamos.

∫ ≈ ∞, ∑!

É dicir, integrémonos e prosigamos, que tempo hai.

J= BCN+[K2-(R+A)]+F2

Pois si, meus queridos lectores, a comezos de xullo fun a Barcelona. E ben que o pasei, a pesar da sobredosis de antihistamínicos que levaba tódolos días e a combinación de pateadas incribles con calor mortal.
Ou sexa: unhas minivacacións en toda regla e moi contenta, moitas gracias. Vin todos os monumentos e cousiñas que había que ver, paseei a modo de reencontro zen comigo mesma (+mp3) polo Port Vell e polas Ramblas e subín a un monte en escaleiras mecánicas. Vós estaredes afeitos a que existan esas escaleiras, pero eu no. Ascendamos cara á obesidade e a flacidez... claro que sen elas, tira algo do ©.
Todo moi ben, obviando o nada inesperado retrasísimo de Iberia con cambio de avión incluído.
Temos documentos gráficos que serán colgados á maior brevidade. Desculpen as molestias.

Seguindo a fórmula pola orde que ten, que ao mesmo tempo é cronolóxica, direivos que esta finde pasada fun á casa:
K2-(R+A)
onde K2 é casa, R é o tinte rojo e A é a amigdala. A dereita, para ser exactos. E debería estar elevada a n tamén, pero agora que xa curou non me quero poñer quisquillas.
Pois alí fun. Viñeron buscarme os pais e así xa fumos levando libros (que teño uns cantos) e algo de roupa para a casa. Vin á xente, viñeron Iria e David con María e Fernando e celebramos o cumpleanos de Mami, que está de quince pero en realidade ten algún aniño máis.
E despois eu collín amigdalitis, co que os meus dous soñados días libres se convertiron nunha festa de Zitromax e Gelocatil. E fiebre, claro.

Pero, unha vez máis, agora xa foi Beluka non chores.

De volta na cidade olívica, con forzas renovadas, especialmente tras unha boa sesión de rebaixas e un gran concerto de Franz Ferdinand o xoves en Castrelos.

A verdade é que teño unha semana feliz a pesar dos pesares e non me poido queixar.
Nin sequera me vou queixar da calor, sobre todo porque en Vigo está bastante soportable e falar do tempo cando todo o mundo anda cocido perde moita gracia.

Non teño posta música, pero seguindo a vea nostálxica pre-despedida de Stefan, déixovos isto.
E bicos.

For what it's worth,
it was worth all the while.
It's something unpredictable
but in the end it's right.
I hope you had the time of your life.

Time of your life -- Green Day

P.D.- Antigo proverbio chinés: Si o pos de lao non ronca, pero de lao non s'aguanta.

Mira tú pa' o Bronco

2006-06-30T17:53:00.000+02:00

Esta é unha entrada desas que unha ten que escribir. Das que, cando che pasa algo, dis "isto pa' o bló".

Podo comezar dicindo o que estaba facendo e a repentina sorpresa que me sobrecolleu, pero a cousa non foi así. Isto non ten nada de especial. Pero dalgunha forma terei que empezar.

Pois alí estaba eu, cal patacón sesteiro tirada no sofá, sen durmir (extra! extra!), vendo a tele e, se o Iago non tivera cambiado nun momento de sopor que tiven, estaría vendo Channel nº4 coma se me interesase.

Pero, cousas que ten a vida, Iago puxo Discovery Channel antes de marchar. E xa me tedes alí vendo Overhaulin'. Sempre vía os anuncios pero nunca me cadrara (porque se alguén sabe a qué hora botan qué no Discovery, que me avise, porque eu penso que sempre poñen o dos que viron fantasmas pegados ao teito e logo os abduciron).
[Para o que non saiba o que é, évos un programa co argumento básico de coller un coche chulo pero feito polvo e do ano da pera e refacelo todo. Pero o dono do coche non o sabe, dinlle que o levan para outra cousa ou que llo roubaron e logo danlle unha sorpresa.]

Pois non vou e me emociono!

En serio.

Emocionada de verdade. Supoño que como lle pasa a outra xente con Sorpresa, Sorpresa ou o Diario de Patricia ou nas pelis románticas. Si, señores, eu emociónome con Overhaulin'.

Pero é que tíñades que ver ao pobre Miles que deixara o seu Bronco clásico do 70 e pico para unha sesión de fotos e logo lle dicían que o famoso das fotos quería quedar con el (porque gastan bromitas tamén, para darlle emoción por se a alguén non lle gusta ver cómo lle dan 5 maos de pintura a un capó). E vai e sae da limusina o do programa (Miles sabía quen era, eu no) e Miles dáse conta de que é unha broma e lévano ver o Bronco renovado. (O Proceso!)

Ai, cómo se emocionou. E dáballe abrazos aos que pintaron a chapa, aos que puxeron tapicería, aos das rodas e a todo o equipo. Mesmo os había que viñeran dende Indiana para amañarlle o bon do Bronco! (pausa para admiración). E eu emocionada.

Logo van e danlle unha Fender decorada coas mesmas cores que o coche e despois de que abrace a todos oitocentas veces e lles dea as gracias outras mil dinlle que foi cousa da muller... e non vai e se pon a chorar!

Pois nada... que me sorprendín a min mesma... Seica si que amoso as emocións. Sempre e cando haxa un Bronco. Que se sale, por certo.

*E un regaliño para os amantes da cervexa (Co rato inclínase o vaso, un clic abre o grifo, outro clic péchao). Non é por fardar, pero conseguín unha "perfect biertje"... que está guay, vaia.

Don't you wanna ride in my
Survival car
We can take the long way home
Through Central Park

Survival Car -- Fountains of Wayne

Nun lugar de Grah-'m'-beea', situado na Galaxia Beegoh...

2006-06-26T19:17:00.000+02:00

... unha xove padawan pasa as páxinas dun xornal de aspecto gastado. As inclemencias da estación non deixan que os obxectos perduren neste planeta desolador. No entanto, a data da portada é a do día no que nos atopamos.

- Leo.

- Le logo.

- Non, oh, o horóscopo.

- A estas alturas xa deberías saber que a un padawan non lle afectan as inxenuas interpretacións de astros tan novos.

- Hasme deixar lelo, mestre rosmón?

- Le logo.

- "A túa capacidade resolutiva e de liderazgo é incuestionable. Os asuntos do corazón evolúen de día en día. Responsabilidade."

O mestre racha a rir. Mesmo se non cre nas afirmacións do xornal, a xa habitual ironía da columna do horóscopo para co signo zodiacal da padawan non deixa de ser graciosa.

- Homenonmejodas...

- Atinou, ou?

A ollada cargada de ira da padawan inspira unha nova gargallada no seu mestre.

- O do corazón non ten por que ser mentira... Ti imaxina que empeza hoxe... mellor que onte has estar, peor non pode ser... Iso é unha evolución...

O mestre jedi ri tanto que semella que as súas meixelas, arroibadas, vaian estoupar dun intre a outro. Agarra o estómago cunha man coma se fora partirse en dous e dá golpes na mesa co puño. O son do seu riso retumba no cuarto de paredes ennegrecidas polo paso dos anos.

- Cuidao non vaia resolvelo liderando un exército... Que seica é o meu...

- Non bromees co lado escuro, non quererás caer nel...

- Nah, non vaia tropezar sen luz.

- Confío na túa responsabilidade, Beluka Kenobi...

- Xa, por iso 'tou aí facendo o traballo de 3 esta semana... Como siga quedando ata as tres na oficina máis días voume queixar, Mestre, que sendo padawan non teño por que currar tanto... si nin cotizo! Nin me pagan a tempo! A ver se a forza lle di ao consello jedi que contabilidade vai con retraso...

- Teño entendido que che pagaron parte da aprendizaxe que impartiches aos novos padawans... Sabes que un jedi non ansía o material, o capitalismo e o materialismo poden levarte ao lado escuro...

- Non lles foi sen tempo! Moito lado escuro, moito lado escuro, señor túnica de Gucci...

- Debes respectar aos teus maiores e superiores... E é de Chainataun, un jedi non gaña pa' Guccis de verdade...

Beluka Kenobi érguese da cadeira e alisa a camisa con ambas mans.

- Onde vas?

- Comprar CDs antes de que apliquen o canon novo, que teño que baleirar o disco duro.

E, sen máis, a padawan saíu do cuarto deixando atrás ao seu mestre, que axitou a cabeza con resignación e apertou a tempa esquerda soñando coa xubilación anticipada e un bungalow en Bora-Bora.

B.S.O.: Ani Difranco, Live in Paradiso, 7/12/2002

E a señorita Loeb queda fóra... Os alter egos están tontos...

Let's do it all imperfectly

2006-06-18T12:56:00.000+02:00

i'm o.k.
if you get me a good angle
you're o.k.
in the right sort of light
we don't look like pages from a magazine
but that's alright

Hoxe teño pouco que dicir.

Tiven o venres libre e aproveitei para saír o xoves.

Vigo mítico e relax. Heino botar de menos, seino.

We can try, try each other on...
we can kiss, kiss goodnight...

Ontes deume por pensar, a iso das 3 da mañá (que non é boa hora para pensar), que o curso se acaba e comeza a tristeza dos erasmus que marchan... Case non me quedan fins de semana desa absurda pero agradable monotonía de ver as mesmas caras na Bola.

E Susana e Flora deixan o Baol.

Despedidas, despedidas...

Non teño activas as neuronas que me compoñen frases e non sei qué vou comer.

E a señora Kostova acaba de joder o libro, para o meu gusto, aló pola páxina 628.

i'm gonna turn
and walk away
you can wait
till i am far along
then run and come
and catch my arm
and say you'd die
if i were gone
i want to hear you
call my name
it's too easy
ust to say it soft
i don't like my language
watered down
i don't like my edges
rounded off

Si é que no fondo son unha repelente.

:D Schmuik

______________________________
Nota: Iria, pensei ao poñer as letras estas que podían ser unha pouco sutil maneira de lembrarche RENDER para o cumple de novo ;)

QRT meine kleine Schwester

El Sopor

2006-06-13T19:46:00.000+02:00

Iso é todo o que sinto nestes momentos.

Sopor.

Claro que a culpa é miña por ignorar ao despertador despois dunha ben merecida* sesta que acabou durando dúas horas. Estoume tomando moi a peito as tardes pseudo-sabáticas que me regalei para o que queda do mes de xuño.

No entanto, limpar é un must.

De mañá, se cadra.

Se o tempo anima máis, tamén. Porque hoxe no CUVI houbo monzón. Sen esaxerar. Ao anunciarse tormenta eu xa contaba cunha coma a de Cervo do venres: xarreada de auga e logo volta á normalidade.
Pero non. Aquí cando chove, chove. E venta, para que chova en horizontal.

Ai.

Para que estenderse máis se os folgos mo impiden?

Vou cocer merluza.

Apertas partout.

Are you changing, are you changing, are you changing.
Do you know it, do you feel it, do you know it.
But you're waiting, why're you waiting, why're you waiting.
Just do it, whatever it is.
There are secrets, there are secrets, there are secrets.
There are places, there are places, you can go to
they might tell you, yeah they'll tell you, that you shouldn't
just do it, whatever it is, whatever it is,
just do it, whatever it is, whatever it is,
go do it, whatever it is, whatever it is,just do it, whatever it is.

Whatever it is -- Ben Lee

"I can’t help but to immediately begin to shape sentences when I see something amazing. It’s my way of feeling like I’m actually standing or lying here with someone. It’s always been my best friend and counselor. It’s the reason that I’ll probably be single for the rest of my day, the reason that I eat ice cream twice in the average night, and it’s how I celebrate every aspect of my spiritual self. This is the reason I am on this adventure" Jason Mraz, Journal**

____________________________
* Sempre a adxectivo igual, non si?
** Quen me regala a este home polo cumple?

OZ (tiás, Pedrín)

2006-05-29T19:28:00.000+02:00

Acordádesvos da peli do Mago de Oz? Cando acaban coa bruxa mala e ela di "me derrito! me derrito!"? Pois esa é a miña sensación agora mesmo. Creo que mermei e todo.

Recoñezo que o interior se está volvendo hostil e non sempre se está mellor nel, pero non me queda outra, con tanto traballo que corrixir. Aínda así, hai moitas posibilidades de que pise a praia mañá. Ás miñas amigas vailles vir ben ter a alguén cor branco nuclear ao lado para que lles dea máis o sol a elas. Só espero non acabar como o meu compañeiro de piso, que está tan incandescente que queima as retinas.

Por se os sudores que sufro en canto as temperaturas suben foran pouco (xunto cos pés inchados, claro está) pola mañá escachoume unha botella de estrella no chan (por que, querida amiga, estrelliña, por que?) e caeuume un anaco de cristal nunha deda. Hai que ver, unha parte do corpo tan pequena e o moito que sangra. E, claro, como non hai 2 sen 3, foi o momento no que soou o teléfono. A imaxe de mín dando chimpos sobre a perna esquerda á procura de servilletas para frear a hemorraxia e tiritas (só teño unhas enormes... pobre dediña, parecía un verme xigante) non tiña desperdicio.

Agora xa parou. O calor non, ese segue, pero eu xa quitei o edredón. Era ben mandarlle un pouquiño de sol aos pais, que están envoltos pola néboa da mariña lucense e cobixándose do frío. Xa pasará. E se non, vídesvos onda mín e facemos festa de margaritas e sombreiros de palla no balcón. Non era mala idea, a verdade. Tomo nota. E sigo ao meu.

Unha aperta pegañenta e un abanicamento de maus.

the heat is so great
it plays tricks with the eye
it turns the road to water and then from water to sky
and there's a crack in the concrete floor
and it starts at the sink
there's a bathroom in a gas station and i've locked myself in it to think
and back in the city
the sun bakes the trash on the curb
the men are pissing in doorways
and the rats are running in herds
i've got a dream with your face in it
that scares me awake
i put too much on my table
and now i got too much at stake

Shy -- Ani Difranco

Somormujos over Picadilly

2006-05-24T21:12:00.000+02:00

we just lay awake in lust...

Cunhas seis horas de espera nocturna en Stansted para o voo de Ryanair das 8:00 a.m. a Compostela, hai tempo para moitas tonterías. E co colocón post-london&jason qué mellor forma de relatar tan incrible estadía que coas súas cancións...

it takes a night to make it dawn and it takes a day to make you yawn (Life is Wonderful)

A historia comeza un sábado pola mañá en Vigo, concretamente ás 11:10 a.m. no meu portal, despois de ter durmido uns 15 minutos. Pero cando un é novo, o corpo aguanta. Raquel e Xela levaron o que quedaba de mín, despois da noite de marchuqui, ao aeroporto de Santiago.

Ryanair, FR8379, 13:30 SCQ 14:35 STN

O avión chegou antes de tempo, non só porque na pérfida Albión sexa unha hora antes senón porque o bon vento nos axudou.

Resultou ser verdade que eu estaba en Londres... por momentos, a xente falaba en inglés, aínda que ao chegar á capital do reino se oía máis español e francés que outra cousa. Emoción, en xeral...

i'm feeling lucky, like a little boy (1000 Things)

Pero, como demostran as fotos (algúns verédelas todas, para o resto, unha mostra) o tempo non acompañou moito...

well i heard that it must be raining (The Forecast)

Pero a quén lle importa?

it takes some cold to know the sun (Life is Wonderful)

En fin... Paseamos o que puidemos.

it's easy if you only try (No Stopping Us)

Confeso que esta frase é recomendación de Marta (a terceira en discordia, tamén coñecida como la amiga de la chunga, xunto con Álex, incomparable guía e mellor entertainer) porque seica é posible que eu entenda un mapa. Seguirei coa miña aprendizaxe, prometido.

i'm running to catch up again (Your Smile)

Así pois, Álex guiounos, ao seu veloz paso, pola City e arredores. Agradécese non ir só de turista de guía michelin senón coñecer tamén algo da vidilla londinense...

drinking 'cause you're looking so good in your starbuck's cup (Plane)

... sentirse un londoner máis co coffee to go, preferiblemente de caffé nero e non de starbuck's, volvendo á abandonada adición á cafeína mellorada cun delicioso soy latte...

i've seen 1000 things in one place (1000 Things)

... vendo, en definitiva, miles de cousas cos ollos coma pratos.

Non creo que sexa necesario mencionar os clásicos monumentos. A sensación e a felicidade dun neno con zapatos novos é o que queda, canda as fotos, claro. Pero molan máis os sorrisos ao lembrar xogos con espumas de capuccino e as palabras estúpidas cos somormujos por jai park ou as actuacións estelares...

let the geek in the pink take a stab at it (Geek in the Pink)

... incribles, diría eu, a pesar da espera cos pés conxelados e da présa ao saír, correndo ao metro para coller o equipaxe que deixáramos no hostel (ao ladiño de Notting Hill, con Hugh), volver ao metro, Marta e eu á Victoria Station e Álex...

the boy's gone home (The Boy's Gone)

... á casa, a Chelmsford, cagando leches para chegar ao último tren.

En Victoria, Marta e eu collimos un bus a Stansted para pasar alí a noite. O ambiente gustoume, pero non creo que sexa algo que se deba repetir moito... aínda así, foi divertido...

let's keep talking, anything to stop clockwatching (Clockwatching)

... buscando entrementos tales como xogar aos barcos, ao aforcado, cantar e dicir tonterías, contando as horas que quedaban en vela... A mín foime fácil, porque o meu voo era ás 8 e ás 6 xa podía facturar, pero a pobre Marta saía de Stansted a iso da 1... e non chegou a Passau ata hai un par de horas. É unha campiona.

good day sunshine, i'd like to say how truly bright you are (...) who needs shelter when the morning's coming (Who Needs Shelter)

Amenceu ás cinco. Quedeime toda pillada con iso, pensando que o amencer xa anima algo, aínda que só sexan as cinco... e logo ás 6, procedín...

drain the veins in my head, clean out the reds in my eyes to go by security lines, the x-ray machine (Plane)

... con tempo para ir ao duty free e chegar de sobra á porta 53, que está no carallo (para más info). No avión, inflei a miña almofadiña de viaxe nova e, aínda que non durmín, quedei amormocada e estática toda a viaxe, ata Compostela...

i'm halfway home (Halfway Home)

... e xa quedou menos, un bus á estación, outro a Vigo e outro para subir Gran Vía.

Agora só queda...

sleep all day... over and over again (Sleep All Day)

... ata as 8 alomenos, que mañá é día de garabullos.

Cheers, mates

********************
Colaboracións: Frases Gloriosas e Momentos tirados directamente da libreta de Märt*:

" perder un dedo por frostbite merece la pena cuando tu "café" tiene chips de chocolate" (miña. recoñézoo, rendinme ante o frapuccino a pesar do frío que facía. starbuck's candem town)

"Momento conmemorativo rememorativo de "La chunga, la seta y suamiga [sic] (lloro de risa por mi ineptitud gramatical dada a la falta de sueño y extenuación a la que he sometido a mi pobre cuerpecillo serrano) y la Keptup [sic] (inciso de Sabela: tal día como hoy, se demuestran los efectos del cansancio sobre el lóbulo cognitivo del lenguaje. Se prueba como cierta la hipótesis que achaca al cansancio pérdidas en la capacidad sintáctica y ortográfica del individuo. No obstante, no se demuestra de modo definitivo que en estado de extenuación el sujeto puede recurrir a la base gramatical de todos los idiomas propuesta por los generativitas (como el puto chomsky)" (märt & eu. stansted, moi cedo, moi tarde, chámalle x. a hipótese 2 consistía en traducir o que poñía nunha botella de auga checa)

*Sen intervención algunha da que publica

********************
SETLIST -- Jason Mraz, Hammersmith Apollo (London, 23/05/06)
[Support: Public Symphony & The Webb Sisters]
The Boy's Gone (solo)
Rocketman (trio)
Did I Fool Ya? (trio)
Did You Get My Message (full band)
You and I Both
The Forecast
Bella Luna
Please Don't Tell Her
Unfold (w/ Gypsy)
Better (you bitches! piss!)
Crane
Loving Cup
The Remedy
Geek in the pink
Song for a Friend (encore)

Hoxe xa vai abondo música... pero despois dun 3x2 en Waterstone's creo que poido recomendar The Historian de Elizabeth Kostova, que empecei no avión e me está gustando.

Songoku en avión vai ao mundial de frontón

2006-05-17T20:50:00.000+02:00

La calle desierta, la noche ideal
un coche sin luces no pudo esquivar
un golpe certero...

Ou simplemente as rúas desertas, silenciosas, coma se dun éxodo se tratase. A lúa observa inqueda aos poucos transeúntes que ousan pisar o exterior, alleos, se cadra, aos hacinamentos que se están a producir en fogares e lugares de ocio. A cidade semella baleira, temerosa da noite, como agardando a fin dun toque de queda anunciado.

De súpeto, un berro racha a angustiosa calma nocturna. Tres letras que transformarán a noite. Dúas veces.

Gol.

Os hacinados saíron. Cohetes, pitidos e baños na fonte de Praza España. Cánticos de base "oé". Franceses con copas de europa feitas con caixa de pizza e papel albal*. Blau-grana partout. Noraboa pois.

Pero, qué carallo, que non foi só día de fútbol.

Galiza viviu ese día no que unha páxina do periódico vén en galego e a xente xa está contenta. Non quero poñerme repelente, porque para mín tampouco foi máis ca un festivo, un día dunha resaca e un descanso intenso merecidos. E de limpeza. Que sempre está ben.
No entanto, recoñezo que o día das letras galegas é un día que sempre me fai cóxegas no estómago e me lembra quen son e quen quero ser e a quen llo teño que agradecer (a ese encantador señor da foto e á súa benquerida e igualmente encantadora señora). Lémbrame a sorte que teño de ter aprendido a enfiar as palabras e a querelas coma se fosen parte de mín. Canto desfruto tocando as teclas coma se pertencesen a un instrumento e debuxando as letras e as formas que vexo no interior da miña fronte.

Non pretendía poñerme tan poética. Será a emoción da viaxe a Londres, que así, coma quen frega, xa é este sábado. Máis información ao meu retorno, pequenos meus.

Hoxe mándovos kisses no canto de chuchos.

I'm not here for your entertainment
You don't really want to mess with me tonight
Just stop and take a second
I was fine before you walked into my life
Cause you know it's over
Before it began
Keep your drink just give me the money
It's just you and your hand tonight

P!nK -- U & Ur Hand (había outra máis malota...)

__________________________
*Dato verídico. Feliz cumpleanos, Landry, por certo.

Hairdresser addicts of the world... unite!

2006-05-11T17:30:00.000+02:00

Fixádevos cantas veces vos escribo esta semana... Os que buscan boas doses de actualización estarán contentos! E máis se vos fixades nos cambios que fixen!

O html non ten misterios para mín! O blog luce cara nova grazas a un banner de publicidade (totalmente gratuíta) doutro blog amigo (non ías ser ti o único, Pedro) procedente da fermosa Canadá.
O Home Inútil por excelencia (a saber, One Useless Man) pídeme que explique a frase do banner. Dora vénvos sendo unha exploradora dun programa co que os anglosaxóns intentan aprender español. E dáme igual que non vos faga gracia porque a mín si que ma fai.

En fin, que recomendo os delirios desta tropa que nos amosa que xente tola e consellos inútiles de carallada os hai en todo o mundo.

Por se alguén está tímido e non investiga por si só, informo de que tamén engadín un reloxio para que vexades o rápido que pasa o tempo mentres vos deleito coa miña incomparable prosa.

Como o blog non iba ser o único en cambiar de aires, eu volvín á miña cor de pelo favorita. Non teño fotos (aíiiiinda), pero unha da voda válevos para recordar esa excelente cor. Me encanta.

Gustaríame poñer algunha de agora, aínda a risco de parecer narcisista, pero Mattias (o móbil) está no médico outra vez e a cámara deixeilla a Reichel que quere sacar fotos da evolución do seu piso dende o derribo de paredes ata a habitabilidade. Pero creo que a debería recuperar hoxe ou mañá para levala a Porto á excursión Erasmus.

A otra cosa, mariposa (To another thing, butterfly)

Por cieeeeeerto!!!
Podedes titular esa foto miña "mujer emocionada", porque mi (bueno, nuestro) libro está no mercado. A miña querida irmá mandoume uns links (1, 2, 3) sen interés algún pero nos que, polo módico prezo de 14'96€, podedes adquirir un libro moito máis interesante e educativo que El Código Da Vinci, que a mín me ten traumatizada...

A ver...

Eu non lin o bon do libro, pero pregúntome (angustiada incluso)

QUE CARALLO PASA CO LIBRO?

Poida que estea falando sen saber, pero, non pode ser ficción? É que me imaxino que un día se monte unha así por un libro de ciencia ficción...

En serio, imaxinade que un paisano escribe un libro de extraterrestres e dice que ten fontes, que tan de ficción a cousa non é... Aínda se levantan catro millóns de neptunianos ou de habitantes de Blargon-8 e veñen currarnos a todos por profanos e logo póñense en folga de fame cando saquemos a peli, coma o indio que saía no telediario.

En fin, Pilarín (e o resto) que hai que teclear para outros fins menos entretidos pero máis necesarios.

Xa vos contarei de Porto se sobrevivo á fin de semana soa, que Landry está en Sevilla (ese sevilla!) e o Iago marchou hoxe a Madrid.

Varias xenuflexións e oito reverencias. Sólo para vuestros ojos.

Weekend party's over,
Don't stop,
let's get closer.
Friday, got cold shoulder,
Monday, got a new composure.

Weekend party's over,
Don't stop, let's get lower.
I won't blow your cover,
Opportunistic lover.

Weekend party's over,
Don't stop, let's get closer.
Friday's mediocre,
Monday, I'm self-exposed now.

Weekend party's over,
Don't stop, let's suppose-ah
I won't blow your cover
Opportunistic lover.

O. Lover -- Jason Mraz

You fill in the mortar. I raised the wall...

2006-05-08T18:53:00.000+02:00

Pode parecer un escenario de guerra, pero non o é. É unha vista dende o meu balcón esta mañá*.
A folga do metal segue en marcha e parece que un dos seus sitios favoritos de Vigo é a Gran Vía e a Zona de Praza España.

Ao queimaren tantos contenedores (na primeira foto contánse 2 ou 3, as miñas fontes infórmanme de que houbo máis pola gran vía) e montala tan parda, as forzas da orde viñeron en hordas e en moitas furgonetas azuliñas desas, ateigando a praza. Antes diso, a rotonda estaba chea de xente. A xente botou a correr pero a algún lle caeu a clásica pelotiña de goma.

A mín, sinceramente, impórtame un pouco máis o perigo dos incendiarios e a tremenda fumareda que, aínda que dura pouco, lle vai chegando. Nesta foto vese que a casa da veciña o pasou peor que a miña (grazas Iago por pechar a miña ventá).

As novas do incidente chegáronme vía messenger, co cal un se acojona máis e chega a pensar que as árbores colindantes sufriron a combustión e a propagaron pola miña vivenda... e sempre lle asalta a un a pregunta de qué salvaría, de todo canto ten na casa, das devoradoras chamas.

Que salvaría eu? Nada, porque con algo de sorte as cousas arden cando non estou. Pero se se me permite alterar a pregunta, botaría de menos a Pepe Portátil, aos meus libros e aos meus cds. Tamén botaría algo de menos ter roupa.

Esquezamos por agora o cadáver de contenedor adherido ao asfalto.

Preguntémonos por que o iTunes, posto en aleatorio, me estivo torturando un bo rato con tristezas ao estilo The Scientist de Coldplay, I remember de Damien Rice ou Sad Eyes de Josh Rouse. Eu encantada, pero creo que non é o que necesito hoxe... Agora estase portando mellor, cos Strokes, Fountains of Wayne, Bloc Party ou a mítica chorrada que no fondo me segue encantando, I wish you were dead, de Scheer.

Remuaks e ata pronto

p.d.- Nun estado de desesperación, empezo a soñar con estar dentro do contenedor en chamas... por que o bloqueo do "escritor" non vén cando un non ten nada que redactar?? Morte ao DEA.

I'm gonna get my shit together
'Cause I can't live like this forever
You know I've come too far
And I don't want to fail
I got a new computer
And a bright future in sales
Yeah, yeah
A bright future in sales
Yeah, yeah
A bright future in sales -- Fountains of Wayne

We make plans for big times
Get bugged down, distracted
We make plans for good times
All neon, all surface
So kiss me before it all gets complicated
Plans -- Bloc Party

____________________________________
*Xentileza do Iago, que ten as mañás "ociosas".

Soy He-Man!

2006-05-05T21:00:00.000+02:00

Por se alguén o dubidaba, si, é unha coña mala porque vou facer un Máster. Non do Universo senón en Edición, pero sempre se me ocurre a misma tontería. Ou a do Máster de Augusta, que me parece peor incluso.

Rebobinando...

O ano pasado xa pensaba en facer este máster en edición, que vén sendo en Madrid.
Fixen a inscrición, fixen unha entrevista e déronmo, pero pareceume que tiña moito que facer e non fun. Este ano inscribinme outra vez e parece ser que, como me admitiran o ano pasado non teño que facer entrevista ningunha, que estou admitida e que, pois si, parece que vou cambiar a miña querida cidade olívica pola capital do reino a partir de outubro.

Estraña sensación...

Volvendo ao presente...

As miñas desculpas por non actualizar isto abondo, pero a verdade é que, para variar, me estreso con todo o que teño que facer. Non só iso, senón que o faigo! Co cal, no resto do tempo libre dedícase unha a adquirir maniotas, aprender alemán e ir tomar algo para relacionarme con seres tridimensionais.

Así que volvo ao tajo. Infinitos saúdos aos compañeiros de caipiriñas, caipiroskas e bailes do venres.

Algunha idea para a clase do martes?

Apertas!
_____________________________
Listen to the music of the moment come and dance with me
À la happy family
It's your God-forsaken right to be loved

I'm Yours -- Jason Mraz
Este mes, toca Jason a morir... xa queda menos para o concerto!

Divina (Comedia) de la muerte

2006-04-23T20:59:00.000+02:00

Pasei bastante tempo sen ver na tele máis que CSI e, dende que o descubrín, House. En serio, pouco máis. Ultimamente, no entanto, teño sentado diante de tan desagradecido aparato algunha vez máis, deixándoo funcionar como simple música de fondo.
A pesar de que a televisión española deixa moito (pero moito) que desexar, hai cousas visibles. Malo que se faigan intragables coas interminables sesións de anuncios que, coa chegada da primavera, se poderían resumir nun anuncio de anticelulíticos de 15 minutos de duración.
Se unha quere reducir as acumulacións e reafirmar a pel (que está súper de moda) a verdade é que se ten que desvivir para decidir cal escoller… Paréceme un auténtico pesadelo. Éche o bon que ten ser estudante, que mercas o máis barato e esperas que, combinado con exercicio e boa alimentación, funcione. Este ano estou por tirarme fotos do cú antes e despois e comparalas a ver se funcionan de verdade ou se está todo na miña mente. O caso é estar divina.

Pero… que carallo fago eu falando da tele no día do libro?

A verdade é que non o sei… Será porque teño a cabeza a mil e hai tempo que non leo. Éme máis fácil apagar a tele que pechar un libro e, como teño moito que facer, intento perder o mínimo tempo posible. Difícil, pero sigo intentándoo.

Pode ser tamén porque xa falan o resto abondo, algúns con (ao meu xuízo) unha grande idea, outros lembrando simplemente a morte de Cervantes e o curioso que é que cadrara coa de Shakespeare. Oín tamén a alguén dicir na tele que aínda que Shakespeare morrera o mesmo día a nós non nos tiña que importar, que o que importaba era Cervantes. Tan panchos.

A mín, persoalmente, tanto me dá o nacional que o británico. Se é o día do libro, que sexa o día do libro. Que o merece. É un vicio caro pero bon. É unha alegría velos a todos xuntiños nas estanterías, aínda que sempre me veña á cabeza como carallo farei cando me mude.

Feliz día do libro, aínda que quede pouco. Feliz primavera, que aínda lle queda.

Sen máis novidade, con moito traballo pero menos estrés, despídese esta humilde aspirante a escritora (Se cadra algún día fago caixa con esto do Sant Jordi). Seguiremos soñando... digo, informando.
____________________
Hoxe teño o iTunes apagado, pero o sol sóname a reagge ;)

I'm Yours -- Jason Mraz

Ein?, au-au, uff e yiiiii

2006-04-12T11:17:00.000+02:00

Levo tempo sen dar sinais de vida e, aínda que se me poño podo escribir ata mañá, non quero atosigar. E fai un día bo de máis para quedar diante do ordenador sen fins académicos (iso toca despois).

Vaiamos punto por punto.

ein.- m. s. Son que expresa dúbida, falta de comprensión ou de audición ante o pronunciado por outro interlocutor.

O catarro que me atacou a finde que viñeron Iria e David optou por trasladarse ao meu oído esquerdo o luns. Léase: non oía chispa. Iso dificulta bastante dar unha clase, por certo. E dada a manía que teñen (e tiñamos!) os estudantes de crer que cando a profesora pregunta que qué dixeron significa que meteron a pata nalgo, as miñas alumnas non daban entendido que de verdade non oía.

Peeero… todo pasa e, aínda que non se me destaponou de todo, podo afirmar que estou curada.

au-au.- m. s. Expresión de dor. Pode substituír a unha petición de amputación dun membro.

O mércores comecei no ximnasio. Resultou ser, polo que me comentaron, un día no que a tía se pasou bastante. Eu non o tería notado porque unha soa serie de abdominais, dado o meu estado de inombilidade de ultimamente, xa soaba a tortura, pero quero que conste que o aguantei bastante ben.

Seica era GAP. Eu xa tiña feito GAP. Pero aquel GAP ao lado deste queda en G ou GA como moito. Dar, din feito. Iso si, o xoves foi unha horrible tortura agujetil… preparación da verdadeira tortura do venres. Creo que non tuvera tanta maniota na vida. Sufrín o innombrable subindo escaleiras e andando. Pero, como se adoita dicir, as maniotas quítanse con maniotas. Así que volta ao ximnasio facer body-combat (je, je) para devolver a vida ao meu corpiño desfeito.

uff.- m. s. Proclamación de cansanzo extremo e dificultade de movementos / Indica estado de atrapamento nun sofá ou outra superficie blanda.

Pois eso foi o Sábado.
O viernes, despois do gym, dunha ducha rápida e de cear con Reich, viñeron os alemanciños, Ali e Marie ao meu piso para tomar algo antes de saír. Era un día importante porque Marie, a nosa sueca favorita, marchaba, primeiro a Andalucía (onde está ahora) pero despois a Suecia, de forma permanente.
Ali non saiu, pero o resto dímolo absolutamente todo, e iso que, coa cousa da semana santa, había pouco ambientillo.
A mín déronme as 7 e algo (hora á que tamén me erguera… iso bon non pode ser) e preferín irme, tras conseguir desfacerme do abrazo do oso de Marie, que xa dera en chorar. Como non apetecía chorar, mellor ir á casa cando un xa non pode máis.

A resaca sabadil, polo tanto, foi sonada, pero entretida, se vos son sinceira. Revivín a iso das 8 da tarde, tras xacer no sofá en estado de semiconsciencia vendo o que botaran na tele (nin o sei nin me importa). Pero, ai meu amigo!, que arredor das 9 me apeteceron tortitas… E como un non se pode negar aos antollos da resaca, alí acabamos o Iago i eu comendo tortitas con sirope de arce ás 11 da noite un sábado. Memorable. Agora xa sei facer tortitas.

yiiiii.- m. s. Expresión de xúbilo

Porque é semana santa e son vacacións. Xa estamos a mércores así que eu poño rumbo á casa mañá cediño (mellor que hoxe tardiño, é) que xa teño ganas!
Aproveito os días libres (e sen descontar das vacacións… eu non fun, pero tampouco me vou queixar) para poñer a casa e os traballos varios, tan desorganizados, ao xeito.
No que á casa se refire, tócame limpar o baño, porque ontes o Iago xa deixou a cociña coma unha patena. Se cadra as formigas xa non volven e non é necesario “matar á raíña, coma nas pelis de vampiros” (Iago dixit).

Mañana más, que dicía o outro.

No mesmo bat-canal… pero non á mesma bat-hora. Pena.